اسماعیل آباد

تکثیر

momken — Tue, 03 Nov 2009 07:09:02 GMT

تکثیر

به نام آنکه طول می کشد

که اشتباهم را بین بندگانش تقسیم می کند

آنکه زور می زند خوشبخت شوم

اما درست زور نمی زند

اینها باعث شده اند فکر کنم کودکی ام بچه ای عوضی است

که میل خانگی اش کور است

و کوچه را به نام خاکی اش صدا می زند

( آنها به همراه این سطرها کور خوانده اند )

بزرگ شده ام اما

قسمت نمی شود بمیرم و از خاک فرزندی داشته باشم

مجبورم به تو راضی شوم

که سال هاست به من لطف داری و دستت

درد نمی کند

به نام آنکه دستش درد نمی کند

آنکه چیزی طول نمی کشد

تنها کنارم می نشیند

که انسان ها را به چند دسته تقسیم کنم .

سیاهکل ـ ایستگاه

نظرات دوستان

محمد محمدی

رچه حول چیزی چرخیدی که خیلی زمانش کوتاه بود از عجله ای که داشتی.فضا عمیق نشده بود کلمات توی صفحه جا مونده بودند.مکانیسم ارجاع از متن به جهان عقیم مونده بود که تا تصویری در آخر شعر نجاتش بده اما این مهم اتفاق نیفتاده بود.نشده بود که بند اول در آخر رها بشه.
حس کردم فعل مناسب یکی از درد میکند ها(درد می گیرد_).

ترانه یگانه

اسماعیل عزیز تو از معدود ادم های این فضایی که هر کارت نسبت به کار قبلی ,پنجره جدیدی است.
قسمت نمیشود بمیرم و از خاک فرزندی داشته باشم
مجبورم به تو راضی شوم.
فقط این قسمت شعرت: اینها باعث شده اند فکر کنم
کودکی ام بچه ای عوضی است.
در خوانش به خاطر " اینها باعث شده اند" سخت شده.

مهراوه نام آور

شروع عجیبی داشت..و هیجانی که من در ادامه به آن دچار شدم .برای دنبال کردن این حس تکثیر شدم در شعر. ولی چرا تا انتها در شعر تکثیر نمیشود...چرا بعد از (سالهاست به من لطف داری و دستت درد نمی کند )به یک باره تصمیم می گیرین خودتون رو از شر شعر خلاص کنید...هر چند با زیرکی این کارو کردین!...

شراره رحمانپور

ببینید اقای مهرانفر شما از ان دسته شاعرانی هستید که خوب میدانند چه می خواهند مصراق اون مثال که میگه اگه علی ساربونه و..........
من همانطور که از استخدام لذت بردم با این کار هم توانستم ارتباط بر قرار کنم
اما مخاطب از شما تصاویری دا می خواهد که درز شعر های گذشته ان را خلق کرده اید
مثل اسبها عادت دارند صبحشان را بجوند لگد نزن

خم به یال هایشان نیاورند

یا گلدان هایم به گوشه نشینی عادت دارند

یک بستنی به زنهایم اضافه شده

والی اخرشما به مخاطب جسارت نداشته را منتقل میکردی

خلاقیت چیزی نیست که یک باره خشک شود بلکه در شما شکلش عوض شده

من فکر می کنم باید به این شاعر ایمان داشتو مانند گزشته کارهایش را دنبال کرد

مهرانفر با اسماعیل رفت خیلی چیز ها را میخواست بیان کند که کرد

جلیل قیصری

شعر را خواندم و لذت بردم اين كار از نظر فرم و -بخصوص- زبان در ادامه ي كارهاي ديگر شماست اما نوعي قرينه سازي در اين كار ديدم كه خوب هم نشسته است در مورد اين شعر مي شد بيشتر نوشت اما مي داني كه ...

مهدی حسین زاده

در ورودیه :(به نام آنکه طول می کشد/که اشتباهم را بین بندگانش تقسیم می کند)
این دو سطر به لحاظ دستوری درست نیست : آن حرف ربط "که" که دو جمله را به هم متصل کرده اینگونه می بایست نوشته می شد :

(به نام آنکه طول می کشد/که اشتباهم را بین بندگانش تقسیم کند)
یا:
(به نام آنکه طول می کشد/تا اشتباهم را بین بندگانش تقسیم کند)
حال اگر به این فکر کنیم که شاعر حرکتی زبانی انجام داده و عمدآ دستور نحوی را
تغییر داده پس باید منتظر یک حوزه ی زیباشناسانه در کلیت سطر باشیم که به زعم من این امر صورت نگرفته است و کلیت بند همان حوزه ی معنایی را افاده می کند نه چیز دیگر ی .....

کلیت اثر
________

شعر فضایی مناجات گونه دارد اما سعی در برقرای حرکتی متنی در شعر و فرار از ساختار ندایی دارد اما در حیطه ی متن موفق به چنین فراروی نمی شود و شعر وفادار به حقیقت بیرون متن می ماند :(تنها کنارم می نشیند/ که انسان ها را به چند دسته تقسیم کنم .) و نیز از "طنز "که بهترین حربه برای تبدیل چنین متن هایی به ساحت شعری است استفاده نشده است .

سطرهایی هم در این متن (با توجه به تلاش شاعر برای ارتباط ارگانیک در اثر) عقیم مانده اند و گستره ی متن را از آنچه هست فراتر نبرده اند :
در آغاز شعر:(به نام آنکه طول می کشد/که اشتباهم را بین بندگانش تقسیم می کند) با:(آنکه چیزی طول نمی کشد/تنها کنارم می نشیند /که انسان ها را به چند دسته تقسیم کنم .) در انتهای شعر ، که این "طول نمی کشد" جز یک فعل خنثی
که تنها حوزه ی کلامی را در برگرفته کنش شاعرانه ای ندارد و بدل به فعلی کنشمند
و جدا از بار محتوایی خود نمیشود.
و نیز آن"دستت درد نمی کند"در :(که سال هاست به من لطف داری و دستت/ درد نمی کند) با بند پایینی :(به نام آنکه دستش درد نمی کند) هیچ کنش شاعرانه ایی ندارد : حوزه ی محتوا : "من" دستم درد می کند (در برابر) "تو" که دستت درد نمی کند(ایجاد حس عاطفی در متن) که باز با همان عدم بهرگیری از پتانسیل زبانی در شعر مواجهیم

در برخی بندها شعر مصادره به مطلوب متن انجام داده مانند بندهای :
(آنکه زور می زند خوشبخت شوم

اما درست زور نمی زند

اینها باعث شده اند فکر کنم کودکی ام بچه ای عوضی است

"که میل خانگی اش کور است"

و کوچه را به نام خاکی اش صدا می زند)

که آن "میل خانگی اش کور است" اجرایی ضعیف دارد.و با حذف آن لطمه ای به متن وارد نمی شد.

این ( آنها به همراه این سطرها کور خوانده اند ) نیز اضافه است

در مجموع همانطور که گفته شد شعر پا را از یک مناجاتنامه بیرون نمی گذارد اگرچه تمایل به فراروی در آن به چشم می خورد. این متن در قیاس با متن پیشین شاعر
(که متنی پویا با زبانی متناسب بود ) حرف چندانی برای گفتن نداشت .

بهزاد خواجات

فلسفیدن شاعرانه ی مهران فر را دوست دارم در این شعر و بازی قشنگی که از تکثیر و با تکثیر داشته است. چنین شعرها که نه در پی تظاهرند به تئوری ها و نه ادای حرفه ای گری در می آورند نفس های واقعی شعر امروز است .

منیژه رزاقی

این کار حرفهایش را با من نزد!...

استخدام

momken — Wed, 14 Oct 2009 12:32:02 GMT

استخدام

تو مشخصی !!!

این روزها چیزی درباره ات تغییر نکرده

نه صبحی که خوابت را سنگین کند و

نه صبحانه ای که اشتهایت را نداشته باشد

تو صبحانه ای !!!

یک لقمه نانی و معمولا

همه جا می شود پیدایت کرد

اما برای جویدن ات اشتها نداشت

تو

از سر تفریحی !!!

گردش ها تو را با خودشان می برند

خیس ات می کنند خشک ات می کنند

به فکرت اگر باشند شاید آویزان ات کنند

و این تو را به روز اول ات بر نمی گرداند

که روبرویم نشسته بودی و می گفتم

تو سر بسته ای !!!

که از نوع بسته بندی ات تنها خوشم می آید

تنها برای دیدن نخریدن از مغازه بیرون آمدن

تو استفاده ات را قبل ها کرده اند

اما استفاده ای !!!

ببینم چه می شود برایت کرد .

سیاهکل - اداره ی کار

آنچه گفته اند

ابوالفضل حسنی

از این کارخوشم امد اسماعیل دستت درد نکند سویه های جدیدی به من داد..
یک نو تغزلی که اشاره اش به پهلوهای طنزیک خود داشت یا به عبارت واضح تر تغزلی که تمایل در فروریختن به طنز دارد این گونه: کار برای اجراهای بهترفضاها و ایده های زیاد دارد شکارشان کن! زبان هم که مبرن و گویاست و دیگر از ان زبانبازی های تقلیدی خبری نیست هر چه است خودش است با ابعاد معنای خاصش....

آفاق شوهانی

نوع به کارگیری کلمات و افق معنایی شعر مخاطب را به سویی می برد که تازگی و زنده بودن حس و قریحه ی شما را به خوبی درک کند.

علیرضا عباسی

توجه ویژه ات به زبان و رفتار زبانی از عمده ی آثارت پیداست و خودت اشراف داری توجه عامدانه در تشکیل اثر هنری به یک ویژگی خاص ممکن است به انحلال سایر شاخصه ها و یا لاقل کمسو شدن آنها در اثر منجر شود ، احساس می کنم نسبت به سایر آثاری که پیشتر ازت خوندم این اتفاق در این اثر رخ داده بعنوان مثال به کاهش تخیل و تصویر و بسط آنها به معنایی که می توان از کلیت احساس کرد اشاره می کنم چراکه این ویژگی در آثار دیگری که از تو دیده بودم محسوس بود و اونوقتی صورت گرفته بود که مجموعه ای از ویژگی ها در خدمت بیان قرار گرفته بودند و به تشخص زبانی ات نیز قابلیت داده بودند .

مریم عبدی

شعر خوبی بود در ابتدا لذت بردم وبعد گفتم چرا؟؟
دلیلش جابه جای دال ومدلول در این شعر است به صورتی که بافت شکل استعاری وبعد مجازی وبعد نمادین پیدا می کند در ضمن متوجه یک تغییر هم شدم تغییر در فرم وساختار شعرتان

صدیقه حسینی

خب به نظرم شعر خوبی بود فقط یه کم رو بود
می شد واقعا ً مثل این "تُوی شعر" همه چی رو "سربسته" گفت طوری که آدم فقط از نوع بسته بندی ش خوشش نیاد
مثلا ً من اینجا زبان رو به شدت دوست داشتم
یه مدت بود که انقدر درگیر زبان بودید که نمی شد با خود شعر ارتباط برقرار کرد ولی اینجا اینجوری نبود و این کم شدن بازی های زبانی خیلی شعرو جلو آورده بود البته شما که همیشه جلو هستید منظورم اینه که ما رو هم با شما جلو برد(چقدر من از این و اینجا استفاده می کنم)
تو استفاده ات را قبل ها کرده اند...تو استفاده ای....ببینم چه می شود برایت کرد!
دیگه اینکه من حکمت این علامت تعجب هایی که به توان سه رسیدند رو نفهمیدم!...به نظرم خود شعر باید حس تعجب و غیر طبیعی بودن رو به مخاطب بده و این علامت ها کمکی نمی کنن حتی اگه به توان هزاااااااااار برسن.این جوری!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
خیست می کنند...خشکت می کنند
این همون تر و خشک کردن خودمونه؟؟؟پس بهتر بود به جای اون خیس همون "تر" باشه!
یا اینجا:
نه صبحانه ای که اشتهایت را نداشته باشد
بهتر بود اینجا هم از "اشتهای کور" استفاده کنید.به نظرم جمله ی بالا یه جورایی طولانیه...
تازه اشتها نداشتن برای خوردنه نه برای جویدن
و به نظرم اگه توی جمله ی بالا "اشتها نداشتن" رو عوض نکردید حتما ً یه فکری به حال جمله ی پایین بکنید:
همه جا می شود پیدایت کرد
اما برای جویدن ات اشتها نداشت

و یه عالمه حرف دیگه....بازم میگم شعر خیلی رو بـــــــــــــــــــــود!هرچند که زبان و فضاسازی خوبی داشت!

کیوان اصلاح پذیر

و از همان ابتدا چیز دیگری است . چیزی منفعل . صفتی نیمه کاره . ملعبه دست چیزهایی که معمولا مقهور مایند . صبحانه ، تفریح و یا صفاتی که مشمول اشیا است : مشخص ، سربسته و سرانجام فعل استفاده کردن که بازهم منفعل است . چه بر سر " تو " آمده است که اینچنین بین صفات و اشیا و افعال سرگردان است . انگار این صفات و اشیا و افعال که ساخته ذهن و دست ما هستند از ناخودآگاهی صرف بیرون آمده اند و " تو " را بعنوان توپ دست - رشته به هم پاس میدهند . " تو " باز شده است . افشا و عریان . بسته بندی زیبایش را از دست داده و درتفریح ها مورد استفاده قرار گرفته است . حالا دیگر نه دل و دماغی باقی است نه اشتهایی . توهم معمولی شده ای . همه جا امثال ترا میشود پیدا کرد . گذشت آن زمانی که بسته بندی ات دل میبرد از مشتری . " تو " کالایی . کالا بوده ای و خبر نداشته ای . توی بسته بندی ات نشسته بودی و فکر میکردی فاعلی ! حالا بازیچه ی منفعلان سابقی .
شعر به ازخودبیگانگی انسان می پردازد که به وسیله پوسته ای نازک درونش را تخلیه کرده است و هنوز می اندیشد که درونش چیزی است که او را از دیگران متمایز میکند . اما نه . او کالایی یک بارمصرف است

مهدی حسین زاده

این کار صدای خودش را دارد . فضای زبانی و تم عاشقانه ی خود را با شی وارگی در برابر یک "تو" که دور می نماید و نزدیک اجرا می کند : آن نوع شی وارگی که در شعر سراغ می توان گرفت و فضای تازه ای را به دور از کلیشه های تغزلی به اجرا در می آورد.من این شعر را در حیطه ی خودش با امکانات زبانی خودش موفق می دانم
شعری که از بازی زبانی مخل در آن خبری نیست همه چیز بی مدعا در خدمت متن است متنی که می شود با آن همذات پنداری کردو از آن لذت برد از دریچه ی نگاه اسماعیل مهرانفر

ملودی های فالش به هارمونی رسیدند در این کار

بهزاد خواجات

خواندن شعر اسماعیل مهران فر همیشه برای من غنیمت است . شعری با زبانی خاص و افق های معنایی بسط پذیر که در خود می زاید و پیش می رود . دست هایت بماناد عزیز

کوروش همه خانی

زبان روزمره ای را در این شعر به سلاست محتوایی ژرف کشانده ای و خواننده یک لحظه غافل نمی شود تا در آخر ضربه ی نهایی را بر شعر و مخاطب و عشق بزنی

مینو نصرت

این توی مشخصی که با نام " استخدام "حک شده بر پیشانی اش ناگهان پیدایش می شود در این شعر میتواند دلالت کند بر بی نهایت توی جامد و مایع و حتی فرار .تشخص این تو شاید در این است که حتی این روز ها که همه چیز به نظرمی رسد در حال تغییر است و حرکت ، شاعر اما آن را ثابت و غیر قابل تغییر به تصویر می کشد . در حالیکه همچنان که پله پله از شعر سرازیر می شویم ، ماهیت آن هم به زعم من تغییر میکند آنقدر که در نهایت یک فعل از آن باقی می ماند که شاعر قرار است فکر ی برایش بکند .
این شعر البته با تمام شعر های این خانه تفاوت دارد و به نظرمن قابلیت بیشتری برای جذب دارد و شاعر با عنوان استخدام در یک لحظه کرور ها آدم و عالم را به سمت خود فرا میخواند و گل یا پوچش میکند و به نوعی بسته هائی را باز میکند که نه تنها تاریخ مصرفشان گذشته است ، بلکه اشتهایی هم برایشان نمانده است .
در حقیقت هیج جادوئی حضور ندارد و ضربان قلب شاعر را تند نمی کند . کاری وجود ندارد که شاعر به خاطرش با اشتیاق از خواب بپرد ، با اشتها صبحانه ای بخورد . صبحانه به معنای عمیقش احساس طلوع و آغازی است که چنان پر انرژی خواب را کنار می زند با وعده ی بسته ی جادوئی یک روز تازه به خود فرا میخواند که شاعر محال است در سطر های بعدی خود را به جا آورد .
بعد تنزل صبحانه در حد یک لقمه نانی که همه جا پیدا می شود ولی همین فراوانی هم یک لقمه اشتها برای خوردن پیدا نمیکند . اشتیاقی نیست ، انگیزه ای نیست ، رازی نیست
باز هم تنزل همان یک لقمه نان است که سر از تفریح و گردش در می آورد و هر بار کاسته می شود آنقدر که محال است بتواند به تشخص آغازین اش برگردد به سربه مهر بودن اش . بسته بندی زیبائی که پیش از باز کردن میشد به تحقق هزاران آرزو وصلش کرد و لی در این شعر زیبا شده است یک استفاده . چیزی که عصاره اش را هم کشیده اند و چندان در خود و از خود کاهیده که باید فکری برایش کرد .

این طوری

momken — Wed, 19 Aug 2009 19:50:02 GMT

این طوری

تو هم نام خودت را می گذاری تو ؟

تو و درهای این خانه از هم زودتر وارد می شوید

و عکس یادگاری تان را از دور می اندازید

مثل من که در این عکس افتاده ام و بلند شده ام

و دیوار های پشتم خوب نیفتاده اند

ببین عادت کرده اند عکاس ها

که با لبخند ها گرم بگیرند و

مثل تو از نپوشیدن ِ لباس گرم

هی با بخاری سر صحبت را باز کنند

تا در یک سلام معمولی تحویلشان بگیری و

در نبودم با آنکه چهره اش بهتر افتاده فرار کنی

سی دقیقه ای

فوری...!

اسماعیل مهرانفر - تاریک/خانه

نظرات دوستان

محسن راد

لحن تخاطبی گزاره ی اول که با تکرار تو همراه است ولی " تو" در ادامه بهانه ای است برای روزنه ای که شاعر به سمتی که می خواهد باز می کند
" از هم زودتر وارد می شوید" تقابل "تو" و "در " در این سطر به عنوان دو عنصری که به علت تاکید روی باز بودن/رفتن و آمدن نشان از فضایی میدهند که عدم وجود مخاطب برای شاعر آزاردهنده است
افتادن و بلند شدن در عکس و اشاره به دیوار که می تواند با در ارتباط عمودی داشته باشد.دری که بسته می شود،دیواری که خوب نمی افتد و این افتادن دیوار با افتادن "من " در عکس چه از جهت معنا و چه از جهت کنایه تناسب خوبی دارد
و پیوند ی که با عکاسی ایجاد می شود
لبخند گرمی که در نبود"من" قرار است جایش را به گرمای بخاری بدهد و در واقع شاعر،نگاه عکاس را به انسان و بخاری یکی می داند فقط به این جهت که برای فرار کردن وقت بیشتری داشته باشد
"سی دقیقه ای فوری" لحن نیش دار مولف به تایم هایی که به عنوان تبلیغ برای عکاسی به کار می برند که سی دقیقه را حاصل از پیوند در با تو و گرمای خالی از حرارت در جهان متن می داند
و سطور آخر
مولف وجود شخص دیگر و همراهی "تو" با او را ناشی از خوب افتادن شخص در عکس می داند که البته قبلا او را با گرمای بخاری یکی دانسته بود(نگاه انسان گریزی که به اشیا پناه می برد) و این شاید انگیزه ی شاعر باشد برای سرودن که به نتیجه ای ختم می شود که بر عکس بقیه ی اندام شعر نتوانسته است بابل تاویل را باز کند
شاعر از مقوله ی عکاسی استفاده ای به غایت شاعرانه می کند تا جایی که از سمبل هم عبور کرده و عکس را به عنوان جهان خیالی خودش می داند

این شعر غیر از قسمت نتیجه گیری اش که شخص دیگری را با تو در جهان متن همراه می کند از فرم خلاقانه ای تشکیل شده است که به جهت ارتباط مناسب بین گزاره های تصویری با گزاره های روایی ، شاعرانگی را به سطحی از زبان می رساند که می تواند با نماد ها هم چالش داشته باشد که در صورت هذف سطور اول و یازدهم می توانست تاثیر گذار تر باش چرا که با رموزی که به مخاطب می داد او را با شعرش همراه می کرد

باران سپید

فکر می کنم گاهی غلبه ی حس بر بعضی از متن ها اجتناب ناپذیر است. این کار هم از این امر برحذر نبوده . به همین دلیل ساده به دل می نشیند.

پدرام یگانه

بغیر از یک روایت ساده و پاسخ دادن انگیزه های که در متن پیش می آیند شاهد نکته خاصی نبودم . البته فاصله گرفتنت را دوست داشتم از فضای سابق که قرار بود از سیاهکل گزارش کنی "". و بیشتر این عریانی را دوست دارم . حالا بدون هیچ پوششی و هیچ محدودیتی میخوانم

شل وارها

momken — Mon, 20 Jul 2009 21:07:02 GMT

به بستگی هایم

شل وارها

نظر به گم شده ام / گم شده هایم

و عطف به دست / بستگی هایم

نمی کنم مگر زور است نظر به هر چه عشق می کند زور است

زور از تو می زند بانو

آنکه مرد محترمی است

و تنهایی دو تا می شود هر روز

تو سال های پیشمی

که می توانی 17 ساله ام کنی و

به روی خودت نمی آوری

کمک می کنی اسماعیل روی پای خودش درد بکشد

و روی دمپایی های دختری نتیجه بگیرد که نیست

اما تصمیم گرفته بود ... اما نیست

تا همین چند وقت پیش

که من دو پا داشتم و

دو تای دیگر قرض کردم عاشق شوم

اما دوباره شکل ازدواج اولم

آهسته آهسته عشق کردم .

سیاهکل یعنی سیاهکل

نظرات دوستان

احمد موسوی

خوب خواندم. دوست دارم کمی در خصوص زبان در این شعر کمی گفتگو کنم. زبان را در گذشته این گونه تعریف می کردند. زبان دستگاهی است از علائم آوایی قراردادی که برای ارتباط بین افراد یک اجتماع به کار می رود. مطالعه زبان تاریخ بس طولانی دارد گاهی برخی دیگر نیز زبان را این گونه تعبیر کرده اند زبان بهترین آیینه ذهن بشر است (لایب نیتس) برخی دیگر به طور کل ذات زبان پديدارگري‌ می دانند. زبان «جهان» را براي ما مي‌گزارد و چيزها و نسبت هاي ميان چيزها و چند و چون شان را پديدار مي‌كند. «جهان» خود آن در هم تنيدگيِ ذهن و عين است كه ذهن و عين خود در درونِ ان و به اعتبار يكديگر وجود دارند و «جهان» نيز خود همان اندازه ذهني‌ست كه عيني، يعني «جهان» همان اندازه به اعتبار ذهن نگرنده به آن وجود دارد كه ذهن نگرنده و معنا كننده به اعتبار جهان و همچون جزيي از آن و نيز همچون مركزِ دايره‌يِ آن. ازينرو، يك زبان يگانه كه ميانگير ذهنيت و عينيت باشد، در كار نيست، زيرا چنين رابطه‌اي كه ذهنيت و عينيت را مطلق كند و رويارويِ هم قرار دهد، رابطه‌اي‌ست انتزاعي. هر زبانی برداشت گویندگان خود را از واقعیت به طور متفاوتی تقسیم می کند زبان تنها شرط و تنها عامل مؤثر در فعالیت های عالی ذهن چون تفکر نیست ولی شاید مهمترین عامل باشد زبان تنها شرط و تنها عامل موثر در تفکر و دیگر فعالیت های ذهنی نیست ولی به میزان معجزه آسایی بالا می برد تا جاییکه می توان گفت تفکر و استدلال در مراحل عالی و بسیار مجرد از زبان غیرقابل تجزیه است. در این مراحل، تفکر یعنی زبان و زبان یعنی تفکر: نظر به گم شده ام / گم شده هایم / و عطف به دست / بستگی هایم تو سال های پیشمی / که می توانی 17 ساله ام کنی و / به روی خودت نمی آوری کمک می کنی اسماعیل روی پای خودش درد بکشد / و روی دمپایی های دختری نتیجه بگیرد که نیست / اما تصمیم گرفته بود ... اما نیست.اما نگرش به زبان و پیچیدگی های آن امروزه دیگر آن نگرش کهن نیست و خیلی ها زبان را محل زایش خود زبان می دانند. اما در این جا با سادگی (می توان گفت سادگی) واژه ها رو به رو هستم. خیلی ها فکر می کنند چنین موضوعی شاید سبب ضعف شاعر باشد اما اگر رابطه زبان و تفکر را در نظر بگیریم به کار گیری زبان در بیان مفهوم و تفکر حایز اهمیت می شود اما در کنار آن این نکته نیر نباید فراموش شود که زبان در شعر نباید آن قدر تحت تأثیر تفکر رود که با متنی شعر زده و ژورنالیستی مواجه شد. اولین تاثیر زبان به عنوان یک دستگاه علایم این است که ما را از قید زمان و مکان آزاد می کند و میدان فعالیت اندیشه ما را به طورنامحدودی میگستراند. اگر توانایی ما به این منحصر بود که فقط در مقابل پدیده های طبیعی واکنش کنیم و نه در مقابل علایمی که به آنها دلالت می کنند، فقط می توانستیم در مقابل آنچه در زمان و مکان موجود است وحواس ما را متاثر می کند عکس والعمل نشان دهیم و این همان کاری است که حیوانات می کنندزبان به عنوان یک دستگاه علایم به ما این توانایی را می دهد که جنبه های مختلف یک پدیده واحد را تجزیه کنیم. فرک می کنم در این قطعات زبان می توانست کمی از این حالت سکون به در آید البته نه در حد بسیار افراطی آن که گاهن در برخی از شعر دوستان شاهد آن هستیم. (البته این هم بسته به خود شاعر است که زبان را چگونه به عنوان ابزاری برای بیان تفکر و سرایش به کار می گیرید.)

پویا عزیزی

اسماعيل عزيز !
اين خطاب را كه نوشتم ياد كتاب اسماعيل براهني افتادم و اين كه در آن جا بارها اسماعيل عزيز را خطاب مي كرد . بگذريم ، شعرت را خواندم و نر دوست محترمي را هم كه زيرش بود و نمي شناختمشان گويا و شما را هم البته كمي كم تر . نظرات شان راجع به زبان تا انجا كه تعارف ديگران بود خوب بود و نقل مفهوم خوبي كرده بودند اما در نتيجه گيري كميت استدلال شان به گل در آمده بود و نتيجه گرفته بودند كه گويا زبان به عنوان نظام عمل مي كند و مي شود به سليقه سوژه و ابژه را در ان يكي ديد و بعد به ابزارش در آورد و ديد كه چطور بهتر مي شود استفاده اش كرد . البته راجه به زبان همان بهتر كه براي خودش جهان باشد يعني ابژه باشد به جاي ابژه ي قديم كه همام جهان بود بنشيند و سوژه متكثر و شقه شقه شده به ان بيانديشد و غور درجهان زبان كند كه زبان حتا واج اش بي معنا نمي باشد و مي شود كه در كنار هم نهادن واج توليد معني كند همان طور كه صدا هم توليد معني مي كند و شكل هم توليد معني مي كند ، پس زبان چيزي نيست كه فقط كلمه باشد كه بخواهيم با او كاري اين چنين كنيم ... و بقيه اين حرف ها بماند براي آبشخور خودش
شعرت در پردازش زباني بد نيست . اما اين پردازش مال تو نيست . مال كس ديگري بوده از اول . اگر تو مي خواهي استفاده كني حرجي بر تو نيست اما چه بر آن از خود افزوده اي
در خطاب به پروانه ها شعري هست :
كه الان درست يادم نمي آيد سطرهاي اولش را كه مي گفت :
...
يك روزمي كه بوي شانه هاي تو خواب مي بردم
و شعر شما :

تو سال های پیشمی
که می توانی 17 ساله ام کنی و
به روی خودت نمی آوری

ولي در كل شعر بايد ميان مفهوم و فرم توانش بالايي در تقسيم جغرافياي قدرت داشته باشد و اين قدرت را داري ولي جغرافيايش را رعايت نكرده اي . اميد دارم كه بتوانم شعر هاي بعدي ات را بهتر ببينم .

می خوام بگم خوبه ولی خوب نیست.
نگاه مشکل داره
نگاه به تاریخی که توش زندگی می کنین
نگاه به ادبیات
نگاه به شاعرانگی
و زبان که اینقد متظاهرانه هست که به هیچ وجه دیگر شعر اصلا اجازه نمی ده واسه ابراز وجود

من در شعرهاتون خودش رو لوس می کنه.با ضجه و مظلوم نمائی می خواد مخاطب رو به همدردی فرا بخونه.من شعرتون ضعیفه

امیدوارم باز بهتون بر نخوره
من دلیلی برای تعارف و نگفتن نظراتم نمی بینم و این حرفها چیزهائی هست که بهش معتقدم

احسان مهدیان

سلام اسماعیل
وقتی از زبان حرف می زنیم نه این است که از روی سوسور و یاکوبسن بنویسیم بر عکس یعنی در شعر مبتنی بر زبانیت به سمت تولید گری برویم و این تولید گری است که چرخه تازه ای را ایجاد می کند بخوان :

تا همین چند وقت پیش / که من دو پا داشتم و / دو تای دیگر قرض کردم عاشق شوم / اما دوباره شکل ازدواج اولم / آهسته آهسته عشق کردم .

این برهم زدن روال طبیعی نوشتن و فاصله گرفتن از زبان معیار باعث تولید و تاویل می گردد . این کار در چنین فرایندی برایم جذابیت بیشتری داشت .

جلیل قیصری

سلام آقاي مهرانفر ...

خواندم و بهره بردم اما با احترام به همه ي نگرها بايد عرض كنم گاهي نگر هاي احساسي و ...باعث ايستايي مي شوند اين را گفتم چون شما را شاعر روبه راه و رشدي مي بينم . بر قرار باشيد .

فرید قدمی

مرسی! اما ببین پسر! شعر مدرن یعنی شعر شهر - سیاست - سینما - عشق - و ... . نرم زبان رو صرفا به هم ریختن که نه یعنی مدرن! شعر مدرن یعنی منی که مدرنم و هیچ وقت به دوست دخترم مثلا یا زنم بانو نمی گویم و اصلا من مدرن دیگر به جنسیت خودم و خودت و او و شی و هی شک دارم.

ایلیا

کار زیبایی بود
اما این کار قابلیت تصویرهای بیشتری داشت
چون میطلبید کار بلندتر از این باشد
ولی باید اعتراف کنم که این کار تصاویر بکری داشت که من محو این تصاویر بودم
گاهی اوقات در مواجحه با کلمات و سطر ها بی رحمانه عمل میکنیم
من همیشه از این بیرحمی ترسیده ام
وکمی هم با نظر احسام مهدیان در مورد زبان موافقم
اما جالب اینجاست که مشکل تمام ما همین زبانه
ولی خودمون هم پر از اشکال هستیم
ما فقط حرف میزنیم و زبان رو در حیطه تئوری خوب میشناسیم
اما در عمل گیج میزنیم
دیگه ادامه نمیدم چون کم کم دارم از دست زبان عصبانی میشم

آرش نصرت الهی

با درود!
اسماعیل جان! در این کار تو زبان روان تری را نسبت به کارهای قبلی به کار گرفته ای که به نوعی مرا به شعرت نزدیک تر کرد. مثلن همین لحن و نقطه ی آغاز سطر سوم.
"نمی کنم مگر زور است نظر به هر چه عشق می کند زور است" با وجود این گونه حرکت های زبانی که از خصوصیات کارهای تو است، روانی و ساده گی لازم برای امکان نزدیک شدن به آن را دارد.
به نظر من در سطرهای آخر انگار خواسته ای کار را با دادن یک سری اطلاعات تمام کنی و این کار به شکل تصنعی صورت گرفته است. به علاوه کمی سانتی مانتال هم به نظر می رسد!!!
سیما

بگذار فروتنانه به یک چیز اقرار بکنم.من به شدت از خواندن شعرهای شما لذت می برم اگر چه یک چیز در شعرهای شما مشهود است و آن تاثیر بسیار بالایی است که از آثار عبدالرضایی گرفته اید .شاید اگر بخواهید این تاثیر را از خود دور کنید خواندن شعرتان دیگر اینقدر برایم جذابیت نداشته باشد در نتیجه نمی دانم چه پیشنهادی بدهم گاهی فکر می کنم مگر چه اشکالی دارد اینهمه آدم که اسم شاعر را روی خودشان گذاشته اند به ساده نویسی رو آورده اند بگذار گروهی هم شعر هفتاد را ادامه داده و گسترش دهند.دوباره یادآوری می کنم که عالی می نویسید

حامد رحمتی

من در مواجه با این متن منتظر بودم با کشف تازه ای رو به رو شوم و هر چقدر تلاش کردم خود را با این متن همسو بکنم نتوانستم همانطور که تجربه نشان داده این روزها شعر ما در پروسه ای نفس می کشد که چه به لحاظ معنا چه به لحاظ زبان/ فرم تصویر / حتی در چگونگی عاطفه به دنبال رویکردی ساده اما عمیق است صرفن نمی توانم قبول کنم بازی با کلمات یا شاخه به شاخه شدن معنا و فاصله گرفتن از طبیعت کلام بشود مخاطب را متقاعد کرد.

علی کلانتر

هرچقدر دنبال وجه شاعرانگی در اثر می گردم بجز این دو بند زیر بند دیگری پیدا نمی کنم.
زور از تو می زند بانو

و روی دمپایی های دختری نتیجه بگیرد که نیست
در بقیه اثر ما فقط شامل روایت هستیم که البته به شعریت کار غالب است و به نوعی شاعر نتوانسته روایت را در شعر هضم کند.

چاقوی زن جان

momken — Sun, 05 Jul 2009 08:49:02 GMT

چاقوی زن جان

انگار که پنجاه و هفت سال عمر کرده باشند

و عمرشان را با چاقو تیز کرده باشند

از جایی که سعی می کنند

تا جایی که درد می کنند

تا نسبتم با یک چیز گرد

و دوستی ام با چند چیز گرد

انگار همین چند سطر پیش بود

که هم معنی دندان هایت شدم و سیر

و نام خانوادگی خاک ها شدم و ...

این را هم اضافه کنم

در مرگم به مقدمه ی زمین اشاره خواهم کرد

پا به پای گالشم از دست می روم و

از قبل درباره ی ۱۳۸۸ بزرگ می شوم

تا معمولی به سیاهکل نگاه کنم

که چرا مثل انزلی نمی خندد و

مثل تهران پوستش سفید نیست

دردم گرفته باز

اگر اجازه می دهید بروم ؟

سیاهکل - روی یک ورم موضعی ـ محلی

نظرات دوستان

احمد موسوی

کیفیات حسی تصاویر یعنی جان داری شفافیت دقت جزییات که هیچ رابطه ثابتی با تاثیرات خود ندارند. آن چه که به یک تصویر خاصیت و کارایی می بخشد بیشتر هویت آن به عنوان رویدادی ذهنی است که به نحوی ویژه ای با ادراک ارتباط می گیرد. تصویر به نحوی که هیچ کس برای آن توضیح نیافته است بازمانده ای از ادراک است که واکنش عقلی و عاطفی ما نسبت به آن بیشتر به این موضوع که تصویر امر بازنمود یکی از ادراکات ماست بستگی دارد تا به شباهت آن به یک ادراک. همیشه اهمیت بیش از حدی برای کیفیات حسی تصاویر قایل شدی. گاهی که می خوانم با خود می گویم گاهی توانایی زیادی برای تجسم بخشیدن به ادراک داری که تا آن جا که روشنی خلسه گونه ای رو به رویم جلوه می کند و گاهی آن قدر تا به سر حد صرف تصویر رفتی که که تنها یک اسکلت محض می دیدم. چرا مثل انزلی نمی خندد و / مثل تهران پوستش سفید نیست / دردم گرفته / اگر اجازه بدهید بروم

نیایش

چقدر جان دارند این کلمات

و شاعر از دردی نامیرا می گوید که گاه از آن گریزان است !

منیژه رزاقی

کار با یک ریتم تند آغاز شد و بعد از ( این را هم اضافه کنید ) دچار سکته های مکرر گردید... تا جایی که بعد از هر سطر فضای خالی زیادی پیش رو قرار میگیرد که به هیچ وجه سطر بعدی را مانند سطور ابتدایی کار توجیه نمی کند...

باران سپید

پا به پای گالشم از دست می روم
تا معمولی به سیاهکل نگاه کنم
که چرا مثل انزلی نمی خندد و
مثل تهران پوستش سفید نیست
...
سلام. اگرچه این سطرهای اعتراض گونه را دوست دارم اما در کل این شعری نیست که می خواهم از قلم اسماعیلی بخوانم که پیشترها ابراهیمش او را به ذبح کشانده ...

مهران مهران فر

سلام بر اسماعیل وقت به خیر و خسته نباشی خواندمت فکر می کنم بعد این مدتی که نبودی قصد داری فضایی تازه رو تجربه کنی اینطور نیست ؟

اسماعیل به مهران مهران فر

مسلما همین طور است . بر این اعتقادم که شاعر باید تمامی مراحل آزمون و خطا را پشت سر گذاشته و تجربه نمودن را در ردیف آغازین فعالیتش جای دهد .

احسان مهدیان

اگر فرض کنیم با شعری از یک شاعر دیگر روبرو هستیم و پیش فرض ها و 1یش داشته هایمان را از اسماعیل کنار بگذاریم می گوییم کمی تحت تاثیر اسماعیل مهرانفر است .!! اما چرا ؟
چون بسیار بر نوعی اعتراض کنایه آمیز تاکید دارد چون سیاهکل جاییه که پرسه های اسماعیل را شهادت میده چون یک نوع علاقمندی به تئوری بیش از تولید او را در خود می گیرد و ال ...
اما در جایی که گالش را به عنوان نوعی حرکت در مسیر فرهنگ بومی پی می گیرد فکر می کنم شعر در حال تکاندن من است!
اما واقعا گالش گم شد و دیگر دنبالم نیامد و ...
از جایی که سعی می کنند

تا جایی که درد می کنند

تا نسبتم با یک چیز گرد

و دوستی ام با چند چیز گرد

انگار همین چند سطر پیش بود

که هم معنی دندان هایت شدم و سیر

و نام خانوادگی خاک ها شدم و ...

اسماعیل جان اینجا پا به پای تو آمدم و در تعلیق ماندم و هرچه زدم به در بسته خوردم و از هیجان آن لذت بردم .
با آرزوی موفقیت و اینکه این شعر شاید یکروز از کارنامه اسماعیل بیرون بزند شاید !!

صدیقه حسینی

سلام اقای مهرانفر!خسته نباشید
باز هم یک شعر خوب دیگه ازتون خوندم
البته بگذریم از اینکه بعد از این همه نبودن انتظارم خیلی بیشتر از اینها بود
حالا این ضمیر سوم شخص جمعی ها کیا بودن انقدر پشت سرشون حرف زدید؟ما که نفهمیدیم!
ولی انگار 57 سال عمر کردن
عمرشونو هم با چاقو تیز کردن(از این تیکه خوشم اومد)کاش اون سطر دندان به این سطر نزدیک تر بود تا یه جوری بشه به هم ربطشون داده
منم برای شعر شما دندون تیز کردم(شوخی)
چند چیز گرد چیا هستن؟زمین که فقط یه چیز گرده!
فلسفه میگه افلاطون گرده!!!!!(لطفا لبخند بزنید شما در مقابل دوربین مخفی هستید)
*
*
*
آهان پس شما با زمینم نسبت دارید!نگفته بودید!
نام خانوادگی خاک ها مهرانفره؟خاک مهرانفر؟؟؟
آره خیلی خوشگله....بهشونم میاد!مثل خاک ایران!خاک سیاهکل! خاک وطن!خاک بر سر!خاک عالم!(اینا هم نام خانوادگی خاکن؟)
در مرگم به مقدمه ی زمین اشاره خواهم کرد
بله دیگه!وقتی با زمین نسبت دارید باید هم به مقدمه ش اشاره کنید
همه جا پارتی بازیه!می بینید تو رو خدااااااااااا؟
پا به پای گالشم از دست می روم
گالش؟
چه بی کلاس!
البته به انزلی و سیاهکل و فضا ربط داره ها
باید می نوشتید:
"گالش هایم" مرا از "پا" در می آورند
ببین چه ایهامی خوشگلی اره این "از پا در آوردن"
ولی از دست می روم فقط یعنی از دست می روم!(البته این فقط یه پیشنهاد کوچولو بود استاد)
1388؟نه خوب نیست!تاریخ که توی شعر میاد خوب نمیشه!نمی دونم چرا ولی خب خوب نمیشه دیگه!چرا 1388؟چون الان سال هشتاد و هشته؟
مگه انزلی می خنده؟تهران مگه پوستش سفیده؟
دارید مسخره شون می کنید؟از قدیم گفتن با هم بخندیم نه به هم!خوبیت نداره!
اگر اجازه می دهید بروم؟
اجازه ی ما هم دست شماست!...ولی زود برگردین!

بهزاد خواجات

سلام مهربان . این شعرت گر چه شعر بدی نیست اما مجابم نکرد . گمان می کنم تماشا و احضار عناصر را فارق از شور شاعرانه انجام داده ای و این نام دیگرش صنعت ورزی است و با تجاربی که از شعر تو دارم می دانم که از تو بهتر از این خواهم خواند .

مریم اسحاقی

سلام
تصویر های صمیمی شعرتان یک به یک رژه می روند و ماندگار می شوند در ذهنم. کلمات جاندار و دوست داشتنی
پا به پای گالش از دست می روم
...
تا معمولی به سیاهکل نگاه کنم
که چرا مثل انزلی نمی خندد

بسیار لذت بردم از خنده ی انزلی و تصویری که نقش بست از شعرتان
من هم
دردم گرفته.........

مهدی حسین زاده

شعرت تمایل به برملا کردن دارد تمایل به گفتن و این "گفتن" رنگ و بوی اعتراض دارد
اعتراضی که در شعر زیر لا یه های زبانی پنهان شده و سعی می کند شایبه های شاعرانه به خود بگیرد. اما خشمی که در سطرها ست از 57 تا 1388 سعی کرده شمایی از تاریخ بعد از آن بهمن سپید ....شاید سرخ (!) به دست دهد.
اما اسماعیل عزیز تصور من این است که شعر نتوانسته روی این برهه ها مانور لازم را بدهد که می دانم کار روی چنین تمی دشوار است چرا که خطر افتادن در دام شعار و .... در این گونه کار ها بیشتر از شعرهای با طعم و بوی دیگر است ........

آن ورودیه ی : (انگار که پنجاه و هفت سال عمر کرده باشند/و عمرشان را با چاقو تیز کرده باشند) گستره ایی برای متن در نظر می گیرد که رفتار زبانی متن را پی ریزی می کند و ضرباهنگ شعر را از آغاز معین می کند اما رفته رفته شعر از حوزه ی آغازین دور می شود و سعی می کند به متنیت برسد تا اینکه وامدار فرامتن خود باشد و تلاش می کند شبکه ایی از تداعی های زبانی را برای رسیدن به "شعر" آغاز کند تا از یک سو به دام وقایع نگاری نیفتد و از دیگر سو سویه های شاعرانه را به مدد کنشگری زبانی از آن خود کند.

(از جایی که سعی می کنند /تا جایی که درد می کنند/تا نسبتم با یک چیز گرد/و دوستی ام با چند چیز گرد/انگار همین چند سطر پیش بود/که هم معنی دندان هایت شدم و سیر/و نام خانوادگی خاک ها شدم و ...)این سطر ها آغز حرکت شعر به سمت و سوهای دیگری است که در چند بند دیگر هم ادامه پیدا می کند :(این را هم اضافه کنم/در مرگم به مقدمه ی زمین اشاره خواهم کرد/پا به پای گالشم از دست می روم و/ از قبل درباره ی ۱۳۸۸ بزرگ می شوم) و در بندهای پایانی به انسجام می رسند :(تا معمولی به سیاهکل نگاه کنم
که چرا مثل انزلی نمی خندد و/مثل تهران پوستش سفید نیست) جایی که شاعر دست از بازی زبانی بر می دارد و رفتار نحوی به هنجاری با زبان دارد و درست در همین سطرها (مانند آغاز ) شاعرانگی نگاه شاعر خود را از خلال متن هویدا می کند.
و یک مورد دیگر اینکه شاعر باز به سان شعر های هفتاد دست از سر "سطر":(نگار همین چند سطر پیش بود) و .... بر نمی دارد جایی که لزومی به آوردن آن و دور کردن مخاطب از (واقعیت متن ) حس نمی شود مانند آن بند پایانی که:(دردم گرفته باز /اگر اجازه می دهید بروم ؟) که با آن ورودیه ی انرژیک و معترض همخوانی ندارد و شجاعت متن را دستخوش تزلزل و
انفعال می کند و نیز نام شعر "چاقوی زن جان"با آن نوع نوشتاری که معنای دو سویه دارد کمکی به شاکله ی شعر نمی کند.

مهرانفر شاعری تجربه گراست و می کوشد تا آنجا که می تواند در لایه های گوناگون و بی نهایت زبانی آزمون و خطا های خود را ادامه دهد. من او را دقیقآ در جایی موفق می بینم که او و شعر او روراست تر و صادقانه تر با هم همصدا می شوند امید که او را بیش از پیش کوشا و پر توان ببینیم ................

پدرام یگانه

./ دروووووود جناب مهرانفر/ نابی زبان ناب تصاویر زیباست/ اما اشعار شما یک بعد تکراری دارد . دچار یک محدودیت می باشد انگار / که هر وقت کار تازه ایی ارایه میکنید / مشاهده میکنم / ( سیاهکل ) این چادر سیاهی که همیشه شعرت به گوشه دندان گرفته . رد میشود / نمیدانم چه نیازی به این حس هست که همیشه با این حجاب مواجه میشوم / چرا انزلی لبخند میزند ( خیلی عامی) چون منطقه آزاد شده ؟؟؟ / (....)

به صرف فعل

momken — Mon, 20 Apr 2009 22:10:02 GMT

کفاشی با پرسشی پیرامون عینیت و ذهنیت به روز است

شعری از من در سایت ادبی هشتاد

به صرف فعل

تو هم مرا بلدی

از کجای من خوشت آمد نمی دانم

درست بودی و من

نمونه ای از دست - شکسته بودم

نه به تنهایی

بلکه ها هم بودند

با مخالفانی که دوست داشتند در ادامه تحصیل کنند

بد نیست به این هم فکر کنم

به آن که دوست دارم بگوید :

- به هم نزدیک شوید

و گر نه این لب و لبخند به هم نمی خندند

و ما دوباره از همگان پاشیدیم

سرفه ها به صورتمان آمدند

تا خوش قیافه به این شعر ادامه دهیم

جالب آنجاست که نیست

که در صحبتم با روز مدت هاست

که در صحبتم مثل روز کودن است

چقدر بگویم لبخند ؟

و با تو در یک عکس خانگی شوم ؟

جالب تر اینجاست که نیست

چقدر بگویم ؟

و در این سطر اهمیتم را از دست بدهم ؟

مثل تو در کیفم ریخته

شده درباره ات شده ام آدم

و روزی جدید آغاز کرده ام

حالا هی بگو لبخند

کیست بخندد و با دندان هایت دسته جمعی شود ؟!

شما که می بیند !!!

اصلا این شعر به من می آید ؟!

سیاهکل - به صرف درد

نظرات دوستان

اسدالهی

شعر اسماعیل مهرانفر همواره دارای پاشنه آشیل های بزرگی است که گویا اصلاح این معایب فعلا فعلا ها مقدور نیست زیرا که مهرانفر نمی خواهد!

1-استفاده از تکنیکهایی مثل آشنایی زدایی نحوی از یک بند-تاکید بر دوگانه خوانی-ایهام تناسب(البته اغلب نا متناسب!!!)و...
مهرانفر اصلا به این تکانیک(جمع مکثر تکنیک ها!!!) به چشم هدف و علت غایی شعر نگاه می کند نه علت مادی شعر. ارضای نیازهای تکنیکی برای او از همه چیز واجب تر است.اما از خودش نمی پرسد این تراکم آیا در ساختار شعر قابلیت توجیه دارد؟آیا تمرکز روی این ویژگی شعر باعث از دست رفتن یکدستی شعر و روایت آن نمی گردد؟
آیا دهه ی هفتاد نمونه ی خوبی برای قضاوت درباره این گونه فرمالیسم ها و نگاههای نظری نیست؟

2-منجر شدن نگاه تکنیکال و تمرکز بر برونه زبان به ضعف معنایی و گسیختگی ساختاری.
در اشعار مهرانفر شما هیچ کلیت و یکدستی ای بین سطور نمی بینید. آنچه که ممکن است با ساختار متمرکز خلط شود ثبوت راوی و رفت و آمد های یکدست این راوی با سایر کارکترهاست. و همانطور که گفتم می بینیم که شاعر تمام تلاش خود را کرده تا با روایتی همگن نهایتا آن میل زبانی خود را ارضا کند.

3-دور شدن از عینیت و ذهنی شدن شعر آنگونه که نمی توان هیچ تصوری برای بعضی سطرها قائل شد. اما آیا مهرانفر نگاهی سوررئال به شعر دارد ؟خیر؟اگر اینطور می بود که نباید یک سطر فضایی عینی و سطری دیگر فضایی ذهنی می داشت.در عین حال شعر امروز ایران و شعر دهه ی هشتاد در حال حرکت به سمت عینی گرایی است و از آن ذهنی گرایی ناشی از زبان مداری(که نمونه ی بارزش را در اشعار امثال عبدالرضایی می بینم) در حال فاصله گرفتن است.

لیلا ملک محمدی

آقای اسداللهی! ذهنی خواندن شعر هفتاد آن هم از نوع شعر عبدالرضایی ازآن حرف ها بود که انگار تازه مد شده و البته آوردن این کامنت غیرکارشناسانه بر پیشانی وبلاگ نشان از کم تجربگی و عدم احاطه صاحب وبلاگ دارد بر زبانی که در شعرش از همان عبدالرضایی قرض کرده. اگرچه می توان شعر براهنی را زبانی- ذهنی خواند اما شعر هفتاد به غایت عینی است گرچه سهم زبان نیز در شعر این دهه همپای دیگر ارکان و خصیصه های شعری بیشتر شده و سعی شده نقش وسیله گی از آن گرفته شود و بدل به موضوع متن شود.لابد آقای اسداللهی می داند و می فهمد معنای این گزاره را!!! بالا برید پایین بیاین باید کار را با شعر هفتاد ادامه داد این تقدیر شعر فارسی است دهه هشتاد لااقل در سطح روزنامه ها بدل شده به دهه ارتجاع و دوره بازگشت اما کافی است دوباره اندکی آزادی بر فضای فرهنگی بتابد و این غول خفته باز بیدار شود. گرچه هنوز رویکرد اصلی شعر دهه هشتاد همان بهره برداری از شاعران هفتاد و ادامه شعر اصیل هفتاد است.نمونه اش شعر های خوب همین وبلاگ که جزو انگشت شمار وبلاگهایی است که سعی می کند حرفه ای بنویسد و من به عنوان یک خواننده حرفه ای البته شعرهای قبلی اسماعیل را بیشتر دو ست داشتم

اسماعیل مهران فر

باید ممنون باشم از دوستانی که می نویسند و مرا لایق این مهر می دانند .
اسدالهی عزیز لابد این را خوب می داند که تراکم در تکنیک ضعفی نیست که باید بر اثری اطلاق شود . ابتدا به سکن نه در مورد خودم و در باره ی شعر دیگر عزیزان می گویم که باید به دید یک ویژگی بدان نگاه کرد . کما اینکه نه من بلکه آنها که تازه دست به قلم شده اند نیز این را به خوبی می دانند که ساختار و فرم در شعر یعنی چه .
این را خوب می دانم و بر آن پافشاری نیز می کنم دوست من . چرا که نوشتاری که مولف را در دامان خود دارد دربرگیرنده ی موتیف هایی است که مولف دائما در ذهن خود پرورده و بر آنها همت گماشته است . سه بند را بنابر گمانه زنی های خودت آورده ای برادر اما من هر سه بند را چیزی جز ویژگی های اینگونه از نوشتار نمی دانم . دوستان هم حکم می کنند که آیا اینگونه است یا نه . من بر خلافدوست عزیز لیلا ملک محمدی که نوشته بنا بر بی تجربگی و عدم احاطه ام کامنت شما را بر پیشانی وبلاگم درج نموده ام عقیده ام این است که دیدگاهت مهم ترین چیز در برخورد با شاعری چون من است و من این دیدگاه برایم کافی است . همانطور که ملک محمدی گفته من از روی دست عبدالرضایی می نویسم و این برای من بسیار محترم است .

احمد موسوی

یک چند مورد هست که باید به اونها پرداخته بشه. اول این که در جواب دوستی از من نام بردی و گفتی که بحصی شبیه همین بحث با من را داشتی. اما فکر نمی کنم محور بحث ما چیزی بوده باشه که دوست دیگرمون عنوان کرده من بحثی بر همزاد پنداری مخاطب نداشتم چرا که این موضوع کاملن مشخص است و حرف های من فکر می کنم این موضوع را صریح تر گفته باشد. تمام آن موضوعات و دیدگاه ها و کار های من نشان دهنده نگاه من به مخاطب باشد.
اما در خصوص صحبت های خود خوب من. من در صحبت هایم به این نکته اتکا داشتم که نمی توان معنای ثابتی از دل یک متن بیرون کرد. برخلاف گفته تو که فکر می کنی هر تعریف و معنایی در دل متن وجود دارد. ما نمی توانیم بدون این که ایده ای رو از پیش به صورت نشانه ها دریافت کنیم دارای اون ایده باشیم. ما نمی تونیم تفکری بدون زبان داشته باشیم. بنابراین زبان فعال هست و فاعل و این جا نشانه ها به جای آن که منفعلانه آینه معنی ها باشند اون ها رو تولید می کند. پس معنا در متن همون نشانه ها هستند که با اومدن یک نشانه دیگه تغییر می کنند. به طور مثال نشانه ای مثل مداد که به معنای دقیق چیری اشاره ندارد در روابط و نسبت ها قرار می گیره که برای معانی بسیار با اهمیت هست. اگر چه کلمه مداد به مجموعه مداد ها اشاره نمی کنه اما مجموعه مصادیق اون مجموعه رو تعیین می کنه و صرفن نشانه ای هست از یک مجموعه. یک موضوع دیگه رو هم نباید فراموش کرد که عمل کرد خود ما وقتی که زبان رو به کار می بریم کلمه ها و واژه ها معنای خاص خود رو دارند و وقتی که این نحوه عمل کرد تغییر کنه اون معنا هم تغییر می کنه و این تغییر کاربردی هم می تونه نشانه باشه.
در گفتار این مسئله کمی متفاوت تر هست اما در متن توجه نکردن به فرامتن و توجه صرف به حضور باعث می شه تا عمق مفهوم لگد مال بشه.

اسماعیل مهران فر به احمد موسوی

احمد عزیز خوشحالم که اهل رفت و آمدی رفیق
من که نگفتم ما در مورد همزاد پنداری سحبت کرده ایم برادر . منظور م این بوده که در جوابی که برای آن دوست نوشته ام نشانه ها و ردپاهایی از بحث مان قابل رویت بود . و اما دیگر اینکه من معنا را تنها و تنها در متن نمی جویم . نمی دانم کدام قسمت از گفته هایم مبتنی بر این استنباط است . من گفتم متن بنا بر مقتضیات زبانی و ساختاری ای که دارد و بنا بر ریز کارکردهایی که از انرژیک بودن سطرها به دست می آورد می تواند به مخاطب در به دست آوردن معنا در درون متن و دعوت مخاطب نسبت به برقراری گفتمان کمک نماید .

رضا باب المراد

این کار شما از دسته شعرهائی ست که بدون اتکا به تصاویر و فقط با پردازش واژه ها
شکل و مفهوم می یابدو
در خویش تکثیر می شود
و همین نشان از تسلط شما بر کلام است
اما یه سئوال در کل این گونه کارها چرا کمتر به احساسی از نوع همزاد پنداری مخاطب بر می خوریم؟

اسماعیل مهران فر به رضا باب المراد

درست همین بحث را در پست قبلی ام با عزیزی به نام احمد موسوی هم داشتم و فکر می کنم توانسته باشم جواب قانع کننده ای به ایشان داده باشم . در اینگونه آثار که اکثر دوستان محوریت موضوعی آنها را در سطر جستجو می کنند ما به فراخوانی مخاطب به دنیایی که در آن بحث بر سر گفتمان هاست مشغولیم . همانگونه که مشاهده می کنید محوریت را نمی توانیم به کانون مشخصی در متن نسبت دهیم و این نسبت ها دائما خود را در مواضع مختلف و کانون های معنایی متفاوتی جستجو می کنند بنابراین پیش از آنکه خود را همسوی مخاطب نشان دهند به درگیر نمودن آنها با متن و کانون های متعدد معنایی و موضوعی می پردازند .

مهرداد فلاح

از من خواستی (به کرات) در باره ی این کارت و حرف هایی که دیگر دوستان زده اند، چیزی بگویم.بی میلی من در پرداختن مفصل به شعر برخی دوستان ،دلایل متعددی دارد که یکیش به سابقه ی واکنش ایشان به نقد من یا سایرین بر می گردد. یعنی اگر ببینم که جنبه و ظرفیت نقد پذیری کم است یا نیست اصلن ( و جنبه داشتن در قبال نقد ، معنایش این است که شاعر به آن حد از حرفه ای گری رسیده که بشود با او یک دیالوگ قابل ادبی راه انداخت)،طبعن رغبتی هم باقی نمی ماند...
با وجود این ، اگر در حرکت دوستی نشانه های بلوغ ببینم ،کارش را به دقت و با علاقه پی می گیرم و گاه اشاره ای تشویق آمیز هم چاشنی نظرم می کنم. نمی خواهم منتی بگذارم که اهل این جور افاده فروشی نبوده و نیستم.این ها را گفتم که به سابقه ی حضورم در این بلاگ اشاره ای ضمنی داشته باشم. خوشبختانه و فارغ از این ماجرا ها، اسماعیل مهرانفر در این دو سه سالی که دارد شعر می نویسد،حرکت به واقع رو به تکاملی داشته و کافی ست شعر های دو سال پیشش را با کارهای اخیرش مقایسه کنیم. من از شعر های سه چهار پست اخیرش خوشم آمده است و اشاره هم کرده ام .دیده ام دوستان حتا مستعد تری را که حرکت رو به پیشی در کارشان نداشته اند. همیشه گفته ام که هنرمند ناچار است خودش و خواسته هایش را در مقام یک شخص، اغلب فدای برکشیدن خود هنری اش (در جایگاه مولف) کند.

به هر حال ، معتقدم شعر فردای ما از جایی آغاز خواهد شد که شعر دیروز ما به آن جا رسانده خودش را. هیچ پس و پیشی وجود ندارد. نمی شود دستاورد های زیبایی شناختی و نگرشی شعر پیشرو 70 را نادیده گرفت و مدعی حرفه ای گری در شعر شد.نمی شود با زبانی بی رمق ، روزنامه ای و ترجمه ای( ترجمه های بد)به شعر رسید. نمی شود مدعی معنا گرایی یا ساده نویسی شد و شعر را به لطیفه و جوکی ملس بدل کرد و ادعای شاعری داشت. نمی شود آنارشیسمی روشنفکرمآبانه را با شلخته نویسی آمیخت و ادعای رادیکالیسم در شعر کرد...
اما این شعر را هم دوست دارم .درست است که رویکردهای زبانی اش کم و بیش آشنا و نزدیک به شعر من یا عبدالرضایی و... است، ولی جبنه های تازه ای هم دارد. این را نمی شود عیب دانست .چون شاعر نیامده نسخه بدل تولید کند. از سویی نخواسته رد گم کند ( مثل برخی که می دزدند و خودشان را به کوچه ی علی چپ می زنند!).پیوستگی ها را نمی شود کتمان کرد .این راه درخشیدن در شعر نیست. برای درخشش در شعر باید هوش و خلاقیت خرج کرد. مهرانفر دارد تلاش می کند. دشمنی بیهوده با شعر اصیل 70 مگر نه ناشی از فضای مسلط و رسمی و روزنامه ای ماست ؟مافیای قدرت پرست شعری ما را می شود به راحتی ردیابی کرد (حتا در همین فضای اینترنتی). خب ، چه دستاورد شعری داشته این مافیا؟ جز شعری مرده و دست چندم؟

علی اسدالهی

من جوابی برای لیلا ندارم چون ادبیاتش جالب نیست.نگاه کن اسماعیل جان هر شاعری برای تشخص زبان خودش موتیفهایی در اشعارش دارد. اول کتاب موسیقی شعر کدکنی یادت هست. یک مثالی می زند از یک دیوانه. که هر اسمی را تبدیل به فعل می کند(مثل ما که امروز زنگ را می کنیم زنگیدن!)
اینگونه کارکردها که در بند یک یاد کردم موتیف شده در اشعارت.اما بحث من این است. ما نه مگر ساختاری در اثر هنری شکل می دهیم(در اثر هم اگر نه لا اقل در ذهنمان ساختاری مفروض داریم که با شکستنش در اثر هنری رسیدن به آن ساختار را به مخاطبمان وا می نهیم/دادئیست ها و تا حدودی سوررئال ها فکتور می گیریم که البته تو هم از آنان نیستی/)
اما چه چیزی در اشعار تو ساختار را شکل می دهد و رسیدن به آن کلیت چگونه است؟ما با یک سری بند و جمله روبروییم. با موتیفهایی که در شاعر الینه شده. و یک سری فیگورهای خاص که باز هم برای شاعر است. و البته ساختاری کلی که من قصد رسیدن به آن را دارم. فرض کنیم من تا حدودی به هاله ای از آن ساختار(که لازمه ی یک اثر هنری است) دست یافتم. حال از خودم باید بپرسم فلان بند که به دو شکل خوانده می شد آیا با هر دوشکل قابل توجیه است؟
فرض کنیم درباره ی یک کلاس درس و شاعر می گوید:دستش را بالا می آورد.
بعد من از خودم می پرسم آیا تهوع و بالا آوردن در فضای کلی و ساختار اثر نقش دارد؟اصلا می خورد به آن فضا؟آنگاه می گویم شاعر سهل انگار است و باید می گفت دستش را بالا می برد.
از این دست سهل انگاری ها در اشعار شما زیاد است اسماعیل عزیزم.
حال من با این تکنیک ها که موتیفی است در اشعار تو مخالف نیستم بلکه با غفلت تو از زوایای مختلف بند و واژه مخالفم.
در ادامه اما بحث عبدالرضایی. آری شعر او ذهنی است. و الان دستم یاری نمی دهد بر این کیبورد.
یک مثال:عمر را در سفر از حاشیه طی خواهد شد.
در این مثال شما اگر توانسی با جابه جایی هم نشینی واژه ها و ساخت زبانی(با ساختار خلط نشود) به تصوری عینی از این سطر زبان زده!!! دست پیدا کنی من قبول می کنم همه چیز را.

راستی مهرداد فلاح و سایرین هم یک چیزی می گویند ها!ژورنالیسم رو چه به ساده نویسی؟شعر 70 بر عکس آنچه می گویند اصیل نبود اما جریان ساز شد و ما همیشه مدیون زرین پور پاشا فلاح عبدالرضایی آدینه و ...خواهیم ماند. جریان قدرت و اینجور حرفها هم توهم است!مطمئن باش.

لیلا ملک محمدی

اولن کجای بیت عمر را در سفر از حاشیه طی خواهم شد ذهنی است؟ ثانیا این غزل کلیدی عبدالرضایی باعث و بانی نوشتن خیلی از ترانه های ضد عشق امروزی شده با اون بیت معروف( خواستم اینهمه دل را به تو تقدیم کنم/ به جهنم که نشد عاشق وی خواهم شد) دوم اینکه این غزل هیجده سالگی عبدالرضاییه بااینهمه کسی عبدالرضایی رو با غزل نمی شناسه بلکه عبدالرضایی یعنی شعر زلزله یعنی پاریس در رنو که همه ما یه جورایی مدیون این کتابیم و همچنین عبدالرضایی یعنی جامعه یعنی شینما و از همه مهم تر هر شاعری رو باید با دستآوردهای کتاب آخرش سنجید و کتاب آخر عبدالرضایی من در خطرناک زندگی می کردم است.البته از همه اینها مهم تر با توجه به مطالعه ای که از وبلاگ آقای اسداللهی داشتم و به نظرم شاعر مستعدی است به نظرم خود آقای اسداللهی بیشتر از آقای مهران فر متاثر از شعر عبدالرضایی است با این تفاوت که در شعر آقای مهران فر خلاقیت زبانی صرف عبوراز شعر هفتاد می شه و موتیوهای شعری اش ربط چندانی به شعر هفتاد نداره و بی شک در ادامه راهی که انتخاب کرده به استیل و زبان ویژه خودش می رسه اما در شعر اسداللهی زبان خطی و تم ها همه تکرار شعر هفتاد و شصت است باید بگم که ایشان بهتر است بجای نوشتن برای مهران فر به خودش توجه کند و حرکتی به زبان ایستای شعرش بدهد که مخاطب را برنمی انگیزد.ضمنا تذکر آقای فلاح هم بسیار بجا بود و بهتر است از آرای او بیاموزیم و توجه کنیم خلاصه اینکه من با شعر هفتاد بخصوص شعر عبدالرضایی مشکل معرفتی و اخلاقی دارم اما نمی توانم کار بزرگی که شاعران هفتاد کردند را به دیده نگیرم و کورکورانه به انکار آن بپردازم لااقل اگر کسانی چون اسماعیل مهران فر اگر بیایند و هفتاد را انکار کنند اشکال چندانی ندارد چون با شناخت هفتاد و تمرین تجربه های شده دارند فرافکنی می کنند و بر چیزی که می نویسند شناخت دارند اما از شاعران نوآمده تعجب می کنم که حتا نمی توانند موسیقی را در شعر خود اجرا کنند یا زبانی متناسب با فضای شعرشان را به اجرا دربیاورند بااینهمه به انکار چیزی می پردازند که هنوز لیاقت و دانش خوانش آن را ندارند.با آرزوی موفقیت برای همه!

خوانش مریم حقیقت بر شیخ نشینی ام

یا تو
اگر سیاهکل رو به قبله(آنطوری که جناب رمضانی هم اشاره داشتند)در شعر خرج می شد!
/هرچند فرقی هم نمیکنه الان هم با نوشتنش شده/
با همسانی کارکرد معنایش با عباراتی مثل:
کاغذی که فکر می کرد قدیمیست(که در آنصورت تاویلی شبیه قرآن می گرفت)
یا من به قصد نزدیکی(که هم میتوان در معنای اولیه ی ذهنی اروتیکال خواندش وهم در لایه ای دیگر تقرب)
و همچنین اشاره ی مستقیم به خدا،بهتر میتوانستم عرفانی بخوانمش.عرفانی نه ازجنس نخ نما شده ی عرفان دیرباز در نگاه امروزی،نه عرفان جمعی،بلکه عرفانی شخصی ومنحصر به فرد عرفانی که معشوق را به لهجه ی خود می ستاید(با اولین باری که فارسی دیدمت).
/خیلی چیزها خوب است
ومن چقدر همه ی چیزهای خوب را دوست دارم
ومن چقدر این برخورد با کلمه را دوست دارم/
[بار معنا بر.در کلمات آقای مهرانفر سنگین است وهمین سر جای شعر قرارشان می دهد]

کلمه گفتم وبه ساختار رسیدم

فروغ می گوید:
شعر باید چهار چوب پنجره ای باشد که تصاویر مختلف از آن می گذرد اما آن چهار چوب همیشه هست....من از مجموع گره ها نظم(موسیقی) تازه ای میسازم....
من مینویسم:
خیلی سطرها را دوست داشتم
نه اهل گیلکیم نه عشق

مانده ام در چشم هایم عربی برقصی / خرجت را در نیاوری
آن وقت من می دانم و این چشم
که تورا گردآوری کرد و رفت
پای راستم و خیلی چیزها در میان است
فهمیده بود خدا مرد است / کاریش نمی شد کرد
برقص !!!
و در ملاقاتم با شیخ نقش مهمی داشته باش
(واین تقریبن تمام شعر است)
و درخشانترین سطر
دامن ات هر چه بیشتر بلرزد ترجمه اش را حت تر است
که دائم زمزمه اش می دانم
(واینهمه زیبایی در کلام یعنی لذت بردن از خوانش)
واین خوب است اما برای تو خوب بون کافی نیست
من فضای سپید اتصال را از دست می دادم.گاهی انگار تصاویر وفضاها یادشان می رفت خویشاوندند وباید به مادرشان شعر وفادار باشند!گاهی هم می شد دلیل را در اراده ی برتر شاعر در کوتاه کردن سخن دید.
این جا افتادگی پنجره را می شکند بدون اینکه شکستگی طرح جدیدی بسازد.من در شکستگی دنبال طرحی جدیدم واگر نیست همان پنجره باشد بهتر....
راستی میتوانستم اجتماعی بخوانمت در آنصورت دلیل زیبا نوشته شده ات
مانده ام در چشم هایم عربی برقصی/ خرجت را در نیاوری
برای افتضاح شیخ نشینی نمی پسندیدیم وآنوقت به تفاهم اخلاقی نمی رسیدیم در شعر
هر چند قصد تو اصلن اجبار من/ ِخواننده/به داشتن دیدگاهت نیست

جلیل قیصری

بهره گیری از شگردها و مفاهیم و مضامین شعری و غیر شعری گذشته در صورتی که این بهره گیری درآبشخور دادن به شعر در جهت خلاقیت در یک ترکیب تازه باشد نمی تواند ایرادی باشد اما کسانی هستند که کپی بودن و در سایه ماندن را می پسندند و گاهی- حتی- به این کارافتخار هم می کنند و...اسماعیل مهرانفر می رود تا به سبک و سیاق خود برود و این در سال های اخیر در کارش نمایان است و همین مهم است .

اسماعیل مهران فر به اسدالهی

سلام عزیز
من جوابی برای لیلا ندارم چون ادبیاتش جالب نیست
این جوابی است که در پاسخ لیلا ملک محمدی داده ای و مبنی بر این است که سوال و جواب خودتان را کاملا حرفه ای و ادبی می دانید . این وبلاگ جای این بحث های بیجا نیست عزیز لطفا تمامش کن

شیخ نشینی

momken — Tue, 07 Apr 2009 20:51:02 GMT

شیخ نشینی

یا تو

یا اولین باری که فارسی دیدمت

یا تو یا من به قصد نزدیکی

نه حال تو را دارم نه بر می دارم

نه اهل گیلکی ام نه عشق

مانده ام در چشم هایم عربی برقصی / خرجت را در نیاوری

آن وقت من می دانم و این چشم

که تورا گردآوری کرد و رفت

بفهمی نفهمی چاق

در کاغذی که فکر می کرد قدیمی است

پای راستم و خیلی چیزها در میان است

شبی که به من خندید و تو را لخت

مردی که با تو مدارا کرد و ده بار با در به دری

فهمیده بود خدا مرد است / کاریش نمی شد کرد

برقص !!!

و در ملاقاتم با شیخ نقش مهمی داشته باش

طوری که از تو با گوش هایم حرفی نزنم

برقص !!!

دامن ات هر چه بیشتر بلرزد ترجمه اش راحت تر است .

سیاهکل - رو در قبله

نظرات دوستان

باران سپید

اینکه متنی با المان های نو ، در قالب نو و با نگاهی نو بتواند بار عمیق اندیشه ای عرفانی را به دوش بکشد عمیقا قابل تحسین است و نشانگر آن است که می توان مفاهیم کلاسیک را با پارامترهای شعر امروز تلفیق کرد و این نه از مدرن بودن کار می کاهد و نه از ارزش آن مفاهیم.

می خواهم این کلمات برقصند مثل زنانی که در قافیه با مولانا...

کیوان اصلاح پذیر

حادثه از پشت کلمات مشبک سرک میکشد . موقعیت پشت چراغانی حروف در تاریکی نشسته است . هم ریزه کاری کلمات زیباست هم تلون حروف اما ... حادثه و موقعیت از پشت این زیبایی ها دریافتنی نیستند

ابوالفضل حسنی

کار کار خوبیه اسماعیل.... اما نوع گزاره زنی هات اشناست در دو سه کار قبل کنده بودی اما دوباره بر گشتی همان کار که مهدی حسین زاده برات مفصل نوشته بود کار تقریبن نا اشنایی بود ببین تو کار های wcرو خواندی اون شاید هنوز نرسیده به یک شعر شش دانگ اما کارش برای من نا شناست و به من حال می ده کار مطرودی هاهم همین جور....

اسماعیل مهران فر به ابوالفضل حسنی

ابوالفضل عزیز !!! پیش از این بارها و بارها به آشنا بودن گزاره های شعری من اشاره داشته ای اما هیچ گاه آنها را برایم شفاف تر مطرح نکرده ای . آشنا بودن گزاره ها به چند تعبیر برایم قابل توجیه است : ۱ - اینکه در شعر دیگران با آنها برخورد کرده ای . ۲ - تکنیک ام را در برخورد با کلمه به اجرای مکرر رسیده می دانی . ۳ - و یا اینکه با استفاده از پیش فرض هایی که دوستان عزیز ظرف چند ماه گذشته در برخورد با شعرهایم داشته اند به سراغ خوانش ام می روی . در هر حال لطف می کنی اگر کمی بیشتر برایم بنویسی .

حسن سهولی

با تصویرهای ویژه ومتفاوت، گاهی مستقیم وزبان شعر روی هم رفته دوسویه
بعضی از گزاره ها بسیار بدیع وجذاب بود وگاهی ازاین یک دستی به سویی کشیده می شد.

بهمن ارجمند

از نظر نوع بیان در این شعر آنچه نمود دارد ایجاز و اشارات کلامی است که این امر به مدد تقابل و تناسب واژه ها معنا پذیر شده و قابل درک گشته اند. تقابل ها وتناسب ها : نه اهل گیلکی ام نه اهل عشق – نه حال تو را دارم نه بر می دارم. .برخلاف برخی از دوستان که شعرشان را در خدمت بی معنایی گرفته اند این شعر اگر چه متعهدانه می نماید اما ظرفیت های هنری اش آن را از شعارآمیز بودن فاصله می دهد. از برجسته ترین مصراع های شعر : "دامن ات هرچه بیشتر بلرزد ترجمه اش راحت تر است." یا"آن وقت من می دانم و این چشم /که تو را گردآوری کرد و رفت" دو مصرع اخیر تا حدودی مشخص می سازد که راوی شعر چه کسی است
از نظر محتوایی بر خلاف نظر دوستان این شعر اصلاً عرفانی نیست.شعری است به واقع اجتماعی و متمرکزاست بر پدیده قاچاق انسان ِ مؤنث .

لادن جمالی

در این شعر مردی را می بینم تکیه داده به مخده و شراب می نوشد ... بی حس و آتشین
نه از آن مردهای پر پناه
مردی که خدارا مرد دیده است
انگار همه بدنش چشم است آنقدر چشم که به سرک کشیدن حسی چیزی شبیه وجدانی ته دلش نمی رسد
و زنی که مجبور است زن باشد نهایت زن بودن
با تمام خصوصیاتی که عریان است جز دلش که هست اما پس زده می شود به سختی هرچند

مانده ام در چشم هایم عربی برقصی / خرجت را در نیاوری

با یک درد مخفی شاید
یک جور دودلی آزار دهنده بین آغوش بودن یا گرگ شدن

فرزاد

مسیر شعرتان ، و مفهوم کلی آن ، قابل درک است . حتی بیشتر جملات هم به تنهایی ، مفهومی زیبا و لذت بخش دارند ، ولی چیزی که تا حدی باعث خدشه به محتوای کار شده ، قطع و وصل هایی است که گهگاه اتفاق می افتد . به گمانم اصرار بیش از حد به ایجاز ، عامل اصلی آن بوده .

عارف رمضانی

از خواندن شعرت لذت بردم .من هم مانند باران سپيد خوانشي عرفاني از اين شعر داشتم.اما بر خلاف او عقيده دارم اينجا مفهوم نيز چندان كلاسيك نيست ،عرفاني است اومانيستي و جزنگر.همچنين اين مفهوم،زبان كارت را هم موجه مي كند.هرچند من در اين دست كارها زباني شيزوفرن تر را مي پسندم.و ديگر اينكه كاش «سياهكل-رودرقبله» را در شعر خرج مي كردي!

رجب بذرافشان

دامن ات هر چه بیشتر بلرزد ترجمه اش راحت تر است .
متن در حال جمع کردن فرض هایی است که برای پاسخ دادن به یک معضل اساسی در آغاز توزیع و استناد شده است. فرض هایی که میل به تمام شدن را در سطرها و ساخت اثر دنبال می کنند تا خواستگی/ ناخواستگی را توامان نمایش بدهد. نشانه های تقریبی که وضع کننده ی واقعیت های بیرونی می باشد و در فهم محتوایی دخیل است.

فرشته خلیلی

آنوقت من میدانم و این چشم
که تو را گردآوری کرد و رفت...
خوب شروع کردن و پایان خوب,ودر آخر ضربه نهایی در شعر. ابهام نمک شعرهایتان است . ابهامی که اگر خودش را پنهان کند باز دستش رو می شود. بیت آخر کار خودش را می کند . متن را درک می کند و آهنگ شعر را می نوازد. انگار حضور من احساس می شود, همیشه خودم را در شعرهایت دیده ام...

ابوالفضل پاشا

رویکرد زبان در کارهای اسماعیل برای من بسیار حایز اهمیت است.او گاهی نحو جمله ها را به جایی رهنمون می شود که دور از انتظار ماست و همین نکته، ما را شگفت زده می کند که به راستی اگر کسی در جهان شعر امروز کار کردن با زبان را نداند همان بهتر که سر خویش گیرد و ...

من هرکاری می کنم زورم به شعرت نمی رسه تا حرفی بزنم.,ولي كلا شخصابه ایده مند بودن یک اثر هنری بیشتر از نحوه اجرا اهمیت می دم
تا ایده ای من رو درگیر خودش نکنه نمی تونم وارد بازی خالق یک اثر هنری بشم

منیژه رزاقی

گاهی خیلی ساده و روان وگاهی خیلی تو در توی کلمات و سر به سر!
یا راوی می خواهد فرار کند و در همه چیز بریزد و برگردد یا این شعر است که فضای معلق واژه هایش را دوست دارد!
در هر صورت اینها پنج انگشت یک دست اند که میخواهند استقلال خود را حفظ کنند...

جلیل قیصری

با آقای ارجمند در مورد عرفانی نبودن شعر موافقم آقای مهرانفر در یکی دوسال اخیر از شاخصه های پر رنگ شعر هفتاد و بازی های صرف زبانی دوری جست و این بسیار خوب است اما سویه ها و تداعی های شعری گاهی به اشتراک معنایی نمی نشینند و این سویه ها گاهی به صورت یک حس بسته معلق می مانند ...نو آوری زبانی و محتوایی که در کار مشهود است اگر به توازی و توازن بیشتر با آن -اشتراک -باشند کارها عیار بیشتری خواهند گرفت .بر قرار باشید .

پژمان قانون

شعر را با زبان و فضاهای جدید درگیر کردهایی و در این درگیر است که شعری خلاق نمود پیدا میکند.

بهزاد خواجات

اسماعیل عزیز . واکنش من به کارهای تو سکوت و لذت است . دستت پر قلم ! بی تعارف کارت عالی است .

احمد موسوی

این گفته ها ربطی به شعر نداره. شاید هم داشته باشه. ولی این رو خوب می دونم حضور اوله. بعضی ها می گن دنیا برای ما جا نداره. می گن شما هم بیکارین هی از لرزش دامن و لرزش دست و دل خدا می گین. شاید هم راست بگن. می دونی تو این زمونه لیلا هم تو ترافیک مینی ژوپش رو داد دست ماسایوفسکی تا دریدا از حقیقت زن نیچه بگه. چه می دونم من که اصلن سر در نمی یارم. تو می دونی من دارم چی می گم؟ ولی رو صفحه مانیتورم یک تا بوت البته آخرین ورژن با عکس مرده های زنده هست.
- بابا برو کشکت رو بساب.
همش همین رو می گن. اصلن بیا یه کار کنیم همشون رو فحش کش کنیم. چطوره؟

اسماعیل مهران فر به احمد موسوی

سلام به دوست خوبم احمد موسوی عزیز
نیچه با درست کردن ابرمرد از زن پرده برداری کرد رفیق ! و این را نه من فهمیده ام نه آن دریدایی که جیره خواری نیچه را کرده عمری !!! دوست خوبم شما تنها در دو جمله ی آغازینت در مورد شعر حرفی به میان نیاورده ای و باقی تنها در مورد شعر است . لابد نمی دانی که کشفیات ذهنی و بدیهیات منطقی تنها از روابط علی و معلولی و یا دال و مدلولی است که منتج به نتیجه می شوند و تبصره ای که در این میان باز کارگشاست رسیدن به پارادکس های متناقض نماست که می تواند با ایجاد تناقض تولید معنا کند . اینجا هم همین طور است . روابط یا دال و مدلولی است و یا متناقض منجر به معنا . این را به زعم تمامی دوستانی که با شعر من آشنایی دارند می گویم و خود آورده نیست احمد عزیز . و اما گفتی که در مونیتورت تابوتی دیده ای با آن وضعیتی که خود دوست داشته ای ببینی . این گفته ام از آن روست که تنها کسانی از ادات تشبیه استفاده می کنند در تشبیه چیزی به چیز دیگر که نوشتار خود را کند و دور از ذهن می دانند . پس دنبال چاره باش و حلاجی کن رفیق . اساسم را بجنبان و حرفی دیگر بیاور .

احمد موسوی

مهربانم. فکر می کنم تناقص یعنی همین که لیلا تو ترافیک چنین کاری بکنه. دو جمله بالا چیزی جز شروع و شک نبود. پس زیاد بهش نپیچ.
و اما از گفته هات راجع به دال و مدلول این برداشت رو می کنم (شاید هم غلط خوانی شده و اشتباه می کنم) که انسان و ذهن کاشف تناقضات رو می ذاری در مرکز هستی و این جوری یه تاریخ می سازی. اما عصر ما عصر گریز از مرکز هست. گذشته از اون فکر می کنم پندار معنا به هر شکلش قابل پذیرش نیست چون حتا اون چه که میان دال و مدلول یا لفظ و معنا وجود داره هم دارای وحدت و حضور نیست بلکه تفاوت و تمایز هست. دال و مدلول و لفظ و معنا هم نشانه هستند و هر نشانه با نشانه دیگر تغییر می کنه و زنجیره ای دارای حرکت نشانه ها به وجود می یاد که این امر مرکز گرییز هست. این رو دیگه باید قبول کرد که زبان همواره در کلیه ابعاد استعاری هست. هر دلالت کننده ای استعاره هست برای مدلول و شاید نمی تونست اون رو فراسوی زبان جستجو کرد.
و در مورد نیچه و دریدا: این درست که نیچه در خصوص تفاوت های جنسی و وجودی گفت که فلاسفه این بحث ها رو در حاشیه نگه داشتند اما بنیان فکنی دریدا بود که که این امکان رو داد تا این بحص از حاشیه بیرون بیان و به کانون بحث های گرم فلسفی تبدیل بشند.

اسماعیل مهران فر به احمد موسوی

همین که اهل گفتگویی و مانند دیگران تنها به تشابهات متنی و روابط بی بنیاد آن نمی پیچی جای تشکر و احترام فراوان است رفیق !!!
گفته ای که دال و مدلول و تناقض و تمایز خود از نشانه ها هستند و این خود نوعی مرکز گریزی است . دال و مدلول و تناقض ها و تمایزها در صورتی خود را به عنوان نشانه مطرح می کنند که در متن و در بنیاد های معنایی شکل گرفته در آن به مرکز چندگانه ی اثر تعمیم یافته باشند و درست همین جاست که بحث چندگانگی و تکر به وجود می آید . با حضور این پارادوکس ها و عناصر ناهگن دیگر است که متن در مرکزیت خود به سویه های مختلف کشیده می شود و در عین مرکز گریزی گرایشی نا آگاهانه به مرکز دارند . پس آنچه در این میان از قلم افتاده وجود مراکز متعدد موضوعی است که در اینگونه آثار و آثاری از این دست وجود دارد و روابط دال و مدلولی و تناقض ها و تمایز ها در فرامتن و در فضایی که در قلم مولف لو داده شده و بعضا پوشیده است به مدد متن می آیند و مناسباتش تنها و تنها در بیرون از متن قابل رویت است .
نیچه هم به فراخور ذهن واقع گرایانه ای که در آن دوره ی زمانی بر جامعه حاکم بود و با استمداد از باز پروری آن در ذهن چند مرکزی خویش سعی در تبدیل موضوعات و مفاهیم بدیهی حاکم بر جامعه به درون داد های خود بود که در طی سالیان آنها به برون دادها و معانی مرکز گریز و به مرکز عودت داده تبدیل شدند .

محمد محمدی

سلام. نه حال تو را دارم نه برمیدارم.نه بر میدارم نه حال تورا دارم نه تورا دارم نه حال دارم که بر دارم نه دارم نه ندارم بردارم.

احمد موسوی

از گفته هایت این طور استنباط می شه که در پی آن هستی که به این پیش فرض و این تعریف برسی که: هر متنی دارای معنایی هست که حقیقت رو باید از دل اون معنا کرد. هر تعریفی خود متضمن گونه ای تنزیل و فروکاهی معنایی هست چون اغلب تعریف ها میان دال و مدلول نوعی مطابقت ایجاد می کنه. تلاش در بنیان فکنی چیزی نیست جز مورد تردید قرار دادن این پیش فرض. بنیان فکنی تاکید بر مغایرت میان نشانه های زبانی و توسل به نشانه شناسی در سایه ناکرانمند ساختن کرانمندی های ناشی از تعریف هست. میان دال و مدلول مناسبتی واژگونه حاکم هست و به همین دلیل باید معناها رو پیوسته در بوته تعویق و تعلیق قرار داد. اضافه بر اون باید هر بار که با واژه یا گزاره ای مواجه می شیم باید اون رو در معرض واخوانی قرار بدیم در چنین صورتی در می یابیم که مفاهیم هیچ گاه در گستره ای ثابت قرار ندارند بلکه همواره از قلمرو متن فراتر می روند و هر نوع روی کرد مبتنی بر این همانی یا وحدت و هویت رو مردود می انگاره و اصل رو بر این نه همانی قرار می ده. از گفته هات برداشت می کنم که فکر می کنی انسان در کلیه کنش هاش همواره غایت محسوب می شه. بنیان فکنی همین خودمحوری رو به چالش می کشه. گذشته از اون با تفسیری که از زمان شده و تو در حال انجام اون هستی معنا نمی تونه حضوری بی قید و شرط و داشته باشه. بلکه در اکثر موارد بخشی از نظام نشانه ها و مباینت هاست که در چنین صورتی از زمان حال فراتر می ره.
نکته دیگری که در صحبت های تو هست می خواهی دلالت ها رو با تقابل دوتایی به دست بیاری و به اصل هویت برسی که متضمن حضور هست. این باور دوقطبی بودن نوعی ارزش گذاری هست.
در خصوص صحبتت راجع به متن و فرامتن کاش کمی بیشتر می نوشتی تا منظور خودت رو واضح تر بیان می کردی با این نوشته به یک تضاد یا یک بازی در تمام صحبت هات می رسم. اما ما هیچ گاه نمی تونیم به معناها و مرادهای مشخص در متن درست رسی پیدا کنیم. دیگربودگی و مغایرت یادآورد می شه که مناسبت ها با هستی رو نمی توان در سایه تناقص و نفی دیالکتیکی به اثبات رسوند بلکه مناسبت ها رو باید در مقوله دیگر بودگی جستجو کرد.
سخن آخر این که حضور باعث می شه تا از عمق مفهوم غافل بمونیم.

اسماعیل مهران فر

مشخص است دوست من که بحث را دوست داری و اینکه بحث را خوب بلدی . تقابلی که در ذهن توست دوست ندارد چیزی از میان مفهوم و معنا بردارد . ما به تقابل های دو دویی همیشه نسبت های متوازن و متوازی را داده ایم و تنها زمانی را که معنا را به تاخیز انداخته ایم توانسته ایم به این توازی رویکردی جانبدارانه ببخشیم . بحث در باب اینکه معنا و مفهوم همیشه در زبان به چالش کشیده می شوند و این چالش زبانی خود به نوعی کنش و واکنش در متن و فرا متن می انجامد بحثی افسار گسیخته است دوست من !!! چگونه می توان عناوین و مولفه های معنایی در یک متن را با در نظر گرفتن نشانه هایی که سعی در ایجاد مناسباتی فرامتنی دارند در یک راستای موضوعی قرار دهیم ؟ اینها نشانه های ماهوی یک اثرند که با در نظر گرفتن مدلول به تعریف فاعلی خود نزدیک و نزدیک تر می شوند و در ذات خود به جوهره ای تعلق ندارند . و مصداق آنها در اینگونه متن ها وجود رویکردهایی است که در متن حضور دارند اما می خواهند این حضور با تاخیری که با ایجاد چند معنا حاصل می شود عرضه شود .

غزل امین

دامن ات هر چه بیشتر بلرزد ترجمه اش راحت تر است

شعر زیبایی خواندم با تصاویری که می کشاند من را تا به آخر .که در پس این دامن چین چین و قر قر کیست و آن مرد کیست اینگونه چشم چرانی می کند احساس را.

علیرضا پنجه ای

خلوت گزیده را چه حاجت تماشا. این اقیانوس در دنیای مجازی با عمق یکی دو میلی اش نه غور و نه شنای شعر تو را بر نمی تابد. سعی کن مصراع مطلع شعر خواجه مصداق باشی.

نگار

ببخشید ولی تصور من اینه که شعر شما هیچ معنا و مفهومی نداشت

یه مشت کلمه چیده شده بود کنار هم و همین

.
.
.

نگار

رحمانی ( شاهد )

شعر با تلفیقی از مفاهیم فلسفی در شروع و مفاهیم اجتماعی در ادامه است تصاویر زیبا بعضن تبدیل به شاهکار شده اند
آن وقت من می دانم و این چشم /که تورا گردآوری کرد و رفت/
دامن ات هر چه بیشتر بلرزد ترجمه اش راحت تر است
اما گاهی شعر فدای مفهوم شده و گاهن با نثر هم شانه می شود البته در بعضی از سطور.

اصل اول

momken — Thu, 26 Mar 2009 07:37:06 GMT

این پست وبلاگم به دلیل مشکلات سایت بلاگفا حذف شد که من دوباره آن را روی وب آوردم . و به این طریق از تمامی دوستانی که برای این پست نظر گذاشتند و نظراتشان حذف شد عذرخواهی می کنم .

اصل اول

آمدم عصبانی شوم

از چشم های دنیا بیافتم

دیدم توام و وقت ندارم به راه راست هدایت شوم

گفتم قدم بزنم

و ایران را به مستعمراتم اضافه کنم

اما نه من مسلمان شدم و نه اسماعیل

و با هم کشتی را از سر گرفتیم

دنیا را به دیوار خانه چسباندیم

و با هم به سمت درد لب فرو بستیم

نه من می دانستم تکیه دادن چیست

نه پیراهنی که تنم بود و ناتنی ام بود

دکمه پاره نمی کرد

که چرا با تنم طور دیگری برخورد نمی کنم ؟

- وقتی منم

یعنی اسماعیل علیه السلام

یعنی به هر دری زده ام

که روزی سه وعده پیغمبری کنم !!!!!

پس به سمت ایرانی ام چرخیدم

و تکه ای از تهران را در چشم های دنیا تمیز کردم

راهم را جدا کردم و تهران - رشت شدم

که خودم را بسپارم به چشمی شلوغ

امام زاده ای که از من گذشت و خاموشم نکرد که صدایم بلند بود

عمری به سر و وضعم وزیده بود

منجیلی که از کودکی هایم گذشت شدیدتر بود نبود ؟!

پس به سمت گیلانی ام چرخیدم

و این قسمتم هنوز در دست تعمیر بود

و مرا در هر تابلویی دست تکان داده بود

تا کارگرانی در تو احداث کنم

که در سگرمه های سپیدرود ماهی بگیری

و باز هم از آب چیزی نفهمی

من هر چه فکر می کنم پیغمبرم

تو هم به چیزی فکر نمی کنی ؟

سیاهکل - پشت سیستم

فقط یک بار

momken — Sun, 01 Mar 2009 21:17:02 GMT

فقط یک بار

برای من که خونم جوشیده

چای گزینه ی داغی است

برای باغی که زمستان تصمیم بدی برایش دارد و بر نمی گرداند

بیا و به این جمله اعتراض کن

و بانوی محترمم باش تا خبرت کنم /

سری به سایه ام می زنم بر نمی گردم

زود بر می گردم که با تو روبرویم شود و

خورشید از این رابطه چیزی نفهمد

قلم همین است که راه می روی

از تو تا به هر کجای من برسی خط است

که جمله های تو از راه بگذرند

که سعی کنند شهر تازه ای بنا کنند و نامش را بگذارند شهر

ـ تو از این بهتر ؟!

سراغم را از پهلو بگیر

در نو جوانی ام دقت کن چقدر ساده ام چقدر ترکیبی !!!

ـ به روی خودم نمی آورم

به روی خودم می روم

که از رابطه ام پدرم چیزی نفهمد و اسمش را بگذارد اسم

و روی دیگرم می روم به چند دلیل

یک : که روی خودم نمی آوردم

دو : و روی خودم می رفتم

سه : و روی دیگری ام را می دیدم و نامش را می گذاشتم روی دیگری ام

بیا و به این جمله اعتراض کن

ببین تو را تا کجایت رسیدگی خواهم کرد - ؟

و تو را در چه حالی تمام خواهم کرد - ؟

تو حالا مختومه ای بد بخت !!!

دوباره بخوان !!!

سیاهکل - پیش از این

نظرات دوستان

بهزاد خواجات

مهران فر عزيز! تو در كارت به تفرد و استقلال رسيده اي و شعر خوبي دست و پا كرده اي . باقي تكامل همين داشته هاست كه بي شك بدان خواهي رسيد اما اگر كمي عاطفه ي شعرت مريي تر شود من به شخصه بيش تر كيف مي برم .

مهرگان نام آور

کارت را خواندم و کار خوبی هم هست .یک جاهایی از کار در پایان بندی شعر هست که سعی در پیچیده کردن کار دارد آنجا که حرف از حضور دیگری می زنی

ـ به روی خودم نمی آوردم

به روی خودم می رفتم

که از رابطه ام پدرم چیزی نفهمد و اسمش را بگذارد اسم

و...

یک : به روی خودم نمی آوردم

دو : و روی خودم می رفتم

سه : و روی دیگری ام را دیدم و نامش را گذاشتم روی دیگری ام

این بازی میتوانست به شعر راه پیدا کند اما نه به این شکل .

به نظر من فقط از خود میشود به دیگری رسید و دیگری اسم ندارد حتی چهره هم ندارد. حضور پدر به هر عنوانی در این شعر پذیرفته نیست برای شعر .آزارنده است .

تو حالا مختومه ای بد بخت !!!

دوباره بخوان !!!

واین پایان هم به شدت نا امید کننده است . یک تک گویی صرف که حضور دیگری کم رنگ شده توسط پدر را از بین میبرد به طور کل .
دوباره نویسی اش کن .پتانسیل خوبی ست که نباید هدر برود .ممنون

مهناز یوسفی

شعر خوبتان را خواندم. برخور شما با تضاد ها جالب است.تضادهایی که مفهومی دو پهلو را رو نمایی می کنند در نتیجه، رسیدن به جمله ی "سراغم را از پهلو بگیر" در شعر کشف بزرگی بود.هر چنذ شعر به این دست برخوردها ختم نمی شود. پرسه های همبسته ی شما در شعر چهرهی جذابی از شما و شعرتان ارائه می دهد. اما تلذذ حاکی از مفاهیم شعرتان نیمی است و زبان شعرتان نیم ِ دیگر کار. این روزها گمان می کنم شعر سقف ِ بلندیست. فضایی گسترده که گنجایش کلمات را تا بی نهایت دارد. اما نمی دانم زبانتان را چرا گاهی شلوغ می بینم. در حالیکه شعر در ذات خودش ظرف ِ نا محدودیست. شاید هم ذهن من کمی شلوغ است.بله حتما همینطور است و مشکل از ذهن من.پس شعرتان را دوباره های زیادی باید بخوانم

لادن جمالی

از تو تا به هر کجای من برسی خط است
.
.
.

کلی فکر کردم که درست متوجه شوم آن چیزی که توی شعرتان گوشه ای از چشمم را می چسباند به خودش چیست ... یک جور احساس عاشقانه سردرگم صادق عصبانی .... البته اگر لحنتان را درست گرفته باشم ... می دانید همیشه قلمتان به قول خودتان جور خاص خودش راه می رود ... یک جور آشفتگی خوب دارد ... بین شعرتان گاهی پرت می شوم به فضاهایی متناقض و این را دوست دارم

نیلوفر اعتمادی

سلام!
شروع کار را مثل همیشه های شعری شما دوست داشتم...خیلی خیلی دوست داشتم :
برای من که خونم جوشیده
چای گزینه ی داغی است
اما مردانگی توی کار بیشتر از عاطفه موج می زند..و تکنیک چندین قدم جلوتر از تصویر با مخاطب همگام می شود.اینکه زبان ، زبان همیشگی شاعر است و خوب به نوع خودش از بهترین هاست،حرفی نیست...و اینکه شاعر به شرط بانوی محترم بودن ...خورشید از رابطه چیزی نفهمد ووووو توی کار ارتباط های شرطی زیبایی برقرار کرده باز هم حرفی نیست...اما نمی شود این را نادیده گرفت که شاعر کمی خساست به خرج داده و آن قدر ها که مورد انتظار مخاطب است به لذت او در کار فکر نکرده!

و همین طور یک دو سه هایی که با فونت کوچک تر توی کار نوشته شده از نظر من چندان موفق نبوده ، شبیه این فراز و فرودها در شعرهای قبلی شاعر بوده... اما اینجا بیشتر از هرچیزی کال بودن ارتباط ها به چشم می آید و اینکه شعر در فضای عمودی توانایی بهتر شدن داشته ولی نتوانسته حداقل با من مخاطب ارتباط برقرار کند...
از این واژه ی بدبخت هم که در پایان کار نوشته شده اصلا خوشم نیامد...احساس می کنم با فضای زبانی و کاری شما بیگانه است...شاید هم در کار خوب ننشسته

کوروش همه خانی

در فرم بسیار درخشان شعرت غوطه ور شدم که در پروسه ی کارهای اخیرت به یک شاخصه ی زبانی رسیده ای و جای تبریک دارد!
اسماعیل عزیز !در این شعر به مونولوگی در گپ و گفت :با قلم !بی آنکه از خودش توضیحی به جا بگذارد قلم را به حرف می آورد ...

قلم همین است که راه می روی

از تو تا به هر کجای من برسی خط است

که جمله های تو از راه بگذرند

که سعی کنند شهر تازه ای بنا کنند و نامش را بگذارند شهر
که بنویس از تمام جاده ها که ردی بر جا می نهند تا من از میان بر _اندیشه و فراست زبان، به شهر تازه ای برسم که نام اش را خودم بگذارم .آیا بهتر از این می توان به کنه و ذات شعر پی برد که در کنکاش ها ی شعری اش به جایی خواهد رسید ...که رسیده است تا در مرکز یک کمپوزسیون زبانی چکیده ای از جوهر قلم را برای ما به یادگار بگذارد .دست مریزاد با عشق و فروتنی در جسارت ها ی زبانی تازه و بدیع

هرزه ی شرجی

momken — Fri, 30 Jan 2009 22:54:02 GMT

هرزه ی شرجی

تا شنبه ها فکرشان را بکنند

بهار زنم شده

و با دندان هایم صبحانه نان و شکست می خورد

یک جای کار بلنگد کافی است

از اینجا به بعد را خودم می لنگم

چند بهار می بینم و قبول نمی کنم

و با تقویم های دیواری ازدواج خواهم کرد

بزرگم و با هجری شمسی سپری شده ام

تا بوی دیگری بگیرم / سگم

بغلت می کنم و فکر می کنم

پاییز زنی است برهنه در تقویم

که زمستان را لخت تلفظ کرده و

به خورشید نگاه بد دارد

بغلم می کند و با دست هایم

از زمستان امسال می گذرد

که هر شنبه روبرویم بنشیند و

برای خودش مردی شود

تا در شناسنامه ام بمیرد و

در آینه لبخندهایم را نزند .

سیاهکل - از شدت سرما

بنا به پیشنهادات برخی از دوستان چند سطر انتهایی شعر با تغییراتی همراه شده که بدین وسیله از لطف شان کمال تشکر و قدردانی را دارم .

تا ببینم دوست چه می گوید :

لادن جمالی

اول بگویم اسم شعرتان زیباست .
و بعد اینکه به سختی دیده ام کسی مثل شما به سادگی به هر موضوعی جان بدهد و شخصیت ببخشد ... زیبا تر آنکه بیشتر هم شخصیت های زنانه
بهار عجول برای بله گفتن
تقویم دیواری زنی ساده برای زندگی روزمره
لوندی و عشوه گری پاییز
مرد اخم آلود آیینه
و در برخورد این کاراکترها زندگی شاعر می گذرد
حرف ها را بهار و پاییز زدند
و شاعر چه زیبا بالغ می شود
بزرگم و با هجری شمسی سپری شده ام

علیرضا پنجه ای

مهرانفر عزیز!. درود.می خواهم صریح باشم که بدانی صراحت من است که خیلی ها را از من دور کرده است. چرا که نمی خواهم دیگران را دست چندم های خودم سازم. یا دست چندم های دیگران ببینم.شاید( شنا بر خلاف جهت آب). جای زور زدن برای شعر و در غلطیدن به "زبان بازی" به جای "کاربرد به موقع بازی های زبانی" به عنوان یک "آرایه"، عبارت ها و ترکیب هایی که می توانند با تجربیات زندگی شما عمیق تر شوند، در اینگونه شعرها ابتر می شوند. بیش از آن که برای "زبان بازی" تلاش می کنی، دغدغه ات را برای" تجربه در زندگی" خرج کن . حتی همان استاد رویایی از زندگی به زبانیت زبان رسیده. در ثانی در بهترین وضعیت چرا می خواهی نسخه های بدل و دست چندم دیگران باشی

جلیل قیصری

سالی می گذرد که اسماعیل با وجین شعرهایش از آن اضافه های مُخِل و گزاره های تئوریک به خود برگشته است به فرهنگ خود و بر خورد دیگر گونه ای که با کلمات دارد بخصوص در شعر های اخیرش پست به پست بهتر شده است ضمن این که باید بگویم مهرانفر باید حواسش جمع باشد تا برخی از کلمات و مفاهیم در شعرش مکرر نشوند و هم به توصیه عزیزانی چون پنجه ای گوش بسپارد که از سر حُسن نیت است .

احسان مهدیان

بسم الله الرحمن الرحیم . چرا جن همیشه در تاریکی به سراغ آدم میاد و گاهی هم وقتی تنهایی ؟ طبیعی است که تصوراتمان باعث چنین اتفاقی می شود . مگر امکان دارد زبان بدون اندیشه و معنا شکل بگیرد ؟ احتمالا خروجی آن متناسب با پیش باورهایمان نیست . و به اشتباه فکر می کنیم معنایی وجود ندارد .
ضمن اینکه جناب قیصری به نکته بسیار جالبی اشاره کردند که مورد نظر بنده هم هست و از ایشان ممنونم .
این را نگفتم تا چیزی گفته باشم اسماعیل عزیز چرا که با احترام به جناب پنجه ای و زحمات فراوانشان شاید یادشان بیاید که اعتبار در این نیست که با گذشتگان مقایسه شویم درگذشتگان رفتند حال باید به چه شدن بیندیشیم .
یک مورد دیگر اینکه به باور بنده اصلا نیاز نیست برای آغاز کردن یک شعر دورخیز کنیم ! به نظر من سطر اول در چنین وضعیتی قرار دارد .

بهار زنم شده
و با دندان هایم صبحانه نان و شکست می خورد
یک جای کار بلنگد کافی است / از اینجا به بعد را خودم می لنگم / چند بهار می بینم و قبول نمی کنم / و با تقویم های دیواری ازدواج خواهم کرد

شهرام بیانی

محتوا در اسکلت ساده ی شعر رها شده ... شاعر هیچ عرق ریزی محتوایی و سوری برای ارتباط دو جنبه ی کار نداشته ... جدای زبان خاص کار کلمه ها به زیبایی نشسته اند و میشه گفت اینجا یک پروژه ی معماری شده اتفاق نیفتاده و حجم و نگاه ساده و در واقع معنای چند پرده گی ذهن تو لایه لایه هاست/فکر و ایده و روابط موزون بین حروف و نحوه ی ترکیب رنگ و بافت زبان زیبایی کار شاعره/تو نوشته های دوستان عزیز هم که خوندم اشاره هایی به کوتاهی و یا کتابی بودن آخرای شعر کرده بودن/انتظاری که از نتیجه ی این کار میره چیزی جدای مواردی که گفته شده ... البته با احترام به دیگران عقیده و برداشت شخصی بنده اینه که شاعر اگر بیشتر از این سطور می نوشت به جهت توضیحات ناخودآگاه احتمال شناخت کار کمتر می شد و خواننده - مخاطب و بیشتر منتقد برچسب نثری و سادگی بیشتری به اسکلت کار می زد و از طرفی بعد رونمایه شده ی زیبا و حس و حال ناب شاعرانه س که با آغاز خوب شعر و فهم حوادث موجود و نتایج قابل لمس سطر به سطر کار هدف واقعی در حاشیه های مختلف دلمشغولی شاعر نشون داده شده و به بار رسیده ...
زیباتر و نابتر و بی نظیرتر و نوتر و تر و تازه تر چه بگوید و بنویسد شاعر :
که هر شنبه روبرویم بنشیند و ...
............................ مردی شود
........ شناسنامه ام ..................
در آیینه لبخندهایم را نزند .

باران سپید

شاید پیشتر از این شعری از شما نخوانده بودم که بار احساسی زیادی را در خود گنجانده باشد . به همین دلیل به نظر می رسد شعر عاطفه مند و ملموس تر از همیشه است و نیز شاید به خاطر کوتاه بودنش. در هر حال من همیشه از پرداختن به عناصر پیرامونی زندگی به علاوه ی کارکردهای متفاوت و تازه ی زبان با اشتیاق استقبال کرده ام و اینجا هم.

آفاق شوهانی

خواندم و لذت بردم.کوتاه و رسا سروده ای ولی ای کاش مطلب را بیشتر گسترش می دادی تا جنبه های هنری کار بهتر از این نمود پیدا کند.

باقری فر

در باره ی دستور بیان چیزی نمی دانم. ولی نگاه شاعر را که نگاهی متفاوت و منحصر به خودش است و در فضایی باز و رها کلمات درد را به اختیار گرفته است تحسین می کنم.
من هم آرزو می کنم این گونه بیندیشم و با حافظه ی گنگ و سردرگم خویش ازدواج کنم و بجای نان و پنیر و سبزی که نماد یک صبحانه ی ساده ی ایرانی ست ، آب و شکست را مز مزه کنم. و تصویر های برهنه ی یک زن که مرا سخت مشوش خواهد کرد در بدن عریان پاییز بیابم و ....
نمی دانم. گویا شعر امروز همین است که ما می خوانیم. یعنی رگ دستمان را بزنیم و به روی یک کاغذ درد بپاشیم.
و دیگر هیچ....

رجب بذرافشان

شعر خوبی بود. اگرچه دو سطر پایانی کمی کتابی شده اما در کل با فضا ها و حجم ها خوب بازی شده است.
تا شنبه ها فکرشان را بکنند
با تقویم های دیواری ازدواج می کنم
بزرگم و با هجری شمسی سپری شده ام
بغلت می کنم و فکر می کنم
پایز زنی است برهنه در تقویم

ابوالفضل پاشا

شعرت را پسندیدم. گاهی که چنین فرصتی دست می دهد که هر کس بتواند شعر خوبی از دوست خود بخواند آری چنین فرصتی را با هیچ چیز دیگر عوض نمی کنم.

بهزاد خواجات

انرژی شعرت عالی است مهربان چه در وجه زبانی و چه در وجه بیانی اما حس می کنم با کمی درنگ می توانستی احساس بیشتری در آن تعبیه کنی . شاید . نمی دانم .

سلام
خب قشنگه
تا شنبه ها بخواهند فکرشان را بکنند
بهار زنم شده

قشنگه رفیق ولی لوسه
همونطور که ازدواج با تقویمهای دیواری لوسه

یا اینکه پائیز یه زنه برهنه هست

مثل یه دختر خوشگل لوس مامانی

خب من اینطور فکر می کنم
کلا با لوسها حال نمی کنم
ولی در اینکه می نویسید و مهمتر از اون جدی می نویسید و حرفهای زیادی دارید برای گفتن حرفی نیست
خیلی وقت است که همه کارهایتان را می خوانم

شراره رحمان پور

سلام.مثل همیشه عالی کار کرده ای اما تنها جسارت شما غایب است حس تسلیم در این شعرتان مخاطب را ازار می دهد

صدیقه حسینی

سلام سلام!من هربار میگم این سری برای شعر آقای مهرانفر کامنت میذارم اما هی یادم میره بعد که یادم میاد و میام کامنت بذارم می بینم به روزید...چرا؟
خب حالا کامنت میذارم.شعر خوبی بود.دوسش داشتم.نسبت به کارهای قبلیتون کوتاه تر بود و این کوتاه بودنش خیلی خوب بود.خیلی خیلی خوب!از اول شروع می کنیم که شاعر میگه تا شنبه ها فکرشان را بکنند و چون "شنبه" رو جمع بسته هم میتونه منظورش همه ی اول ِ هفته ها باشه هم همه ی روزهای هفته یکشنبه،دوشنبه،سه شنبه و ....و همه ی روزهایی که "شنبه" دارند.جمعه هم که مخش تعطیله فکر نمی کنه!نه؟بهار زنم شده!در این مورد هیچی نمی گم جز:
بهار رفته خدا رفته عشق من رفته/چقدر گریه کنم آه!واقعا رفته!
"با دندان هایم صبحانه ی نان و شکست می خورد" کی این کارو می کنه؟بهار؟من اون "شکست" رو به خاطر این که دو تا معنی رو تو جمله ایجاد کرده دوست دارم و دلم می خواد "نان" حذف بشه چون اصلا ً کارکرد نداره یا اگر داره من نمی فهمم بعدشم "صبحانه ی شکست" به خاطر تکرار صدای "س" خیلی از لحاظ موسیقی به کار کمک می کنه!"با دندان هایم صبحانه ی شکست می خورد" خب؟!
"می خورد یا می خورَد؟...مساله این است!"
یک جای کار اگر بلنگد کافی ست/از اینجا به بعد را خودم می لنگم!
اینجا رو هم دوست نداشتم چون استفاده ی قوی تر از این "لنگیدن" رو توی کارهای قبلیتون دیدم.الان دقیق یادم نیست کدوم شعرتون ولی خب همون شعری که توش "تیمور لنگ" داشت!به نظرم اونجا این "لنگیدن" بهتر نشسته بود.و اینکه خوب نیست تجربه هاتون رو تجربه کنید.خطرناکه!!! چند بهار می بینم و قبول نمی کنم/با تقویم های دیواری ازدواج می کنم
اون بالا که گفته بودین "بهار زنم شده" به این زودی ازش خسته شدین رفتین با "تقویم دیواری تون" ازدواج کردین؟حالا چرا دیواری؟تقویم رومیزی ها که بهترن!نیستن؟الان که دوباره می خونم می بینم نوشتین "ازدواج خواهم کرد" خب پس هنوز جای امیدواری هست می تونید به "تقویم رومیزی" هم فکر کنید!!!جمله ی بعد فوق العاده ست:"بزرگم و با هجری شمسی سپری شده ام" فوق العاده تر می شد که اون پایینا از خورشید(البته نه اون خورشیدی که بهش نگاه بد دارن)یا چیزی شبیه این که مخاطب رو به "هجری شمسی" ارجاع بده هم استفاده می کردین.این از وسواس های غیر قابل تحمل ِ منه دیگه...چه کنم؟
"تا بوی دیگری بگیرم/سگم" این جوری بهتر بود «تا بو ببرم سگم» هم از "بو بردن" دو معنی به ذهن متبادر میشه هم "بو" به "سگ" ربط داره هم...هم...هم...!
پاییز زنی ست برهنه در تقویم
این برهنه بودن پاییز هم خوب در اومده!خیلی خوب!کلاسیکا معتقدند:"پاییز بهاری ست که عاشق شده است"
حالا نگاه کنید این دقیقا ً یک جمله ست "پاییز زنی ست برهنه در تقویم که زمستان را لخت تلفظ کرده و به خورشید نگاه بد دارد" چرا؟!با وجود فکر عمیق و خوب و زیرکانه و شاعرانه و مهرانفرانه ای که پشت این جمله ست اما من فکر می کنم زیادی نثره!شاید به خاطر اون "که" و "و" باشه که هی اینا رو بهم وصل می کنه!به جای اون "تلفظ کرده" هم پیشنهاد می کنم بذارید "فرض کرده" آدم رو یاد اون جمله میندازه که میگن "یارو رو خنگ فرض کرده" می دونید؟به نظرم بهتره!یه جورایی توی معنی هم شیطنت می کنه میگه زمستان لخت نیست چون پاییز برهنه ست زمستون رو هم لخت فرض کرده!البته توجه دارید که "برهنه" و "لخت" به هیچ وجه مترادف نیستن؟!والبته بگذریم که "زمستان لخت مادرزاد است"
من توی این کامنت یه سپید نگم شاهکار کردم! بغلم مي كند و با دستهايم
از زمستان امسال مي گذرد!
چرا زمستان امسال ؟ چرا انقدر خاص؟ "زمستان هر سال" بهتر نيست ؟ اصلا ً چرا " مي گذرد " ؟ "فاصله مي گيرد" به خاطر تكرار " س " بهتر نيست ؟ مي خوام اين شعرو با صداي " س " سرد سرد سرد كنيد ! ميشه ؟
دوباره استفاده از " كه " و "واو" : (كه ) هر شنبه روبرويم بنشيند و (و) براي خودش مردي شود !!!
دوباره"تا" و " و " :« تا» در شناسنامه ام بميرد «و» در آينه لبخند هايم را نزند !
هر چند كه بايد بگم جفتشون فوق العاده ن ! اون "لبخند زدن " هم خيلي خوب استفاده شده !خيلي خيلي خوب !
حالا مي دونيد چي توي اين شعر منو اذيت كرد ؟! ببينيد :[ زنم ، دندان هايم ، خودم ، مي لنگم ، مي بينم ، قبول نمي كنم ، خواهم كرد ، سپري شده ام ، بگيرم ،بغلت مي كنم، فكر مي كنم ، دستهايم ،روبه رويم ، شناسنامه ام ، لبخند هايم ..]
اين همه شناسه ي اول شخص براي اين شعر زياده ، زياد نيست ؟ از فعلها خوب استفاده شده اما شناسه ها خيلي اذيت مي كنند !
چرا بايد اين "من" اينقدر توي اين شعر پررنگ باشد ؟! حيفه ها !خيلي حيفه !
در هر حال ببخشيد كه زياد شد . اين جبران تمام روزهاي نيامده بود !!!كامنتهاي كبيسه ام را ببخش ...تا بعد !